Ο γνωστός κύριος Δοξιάδης

Αγαπημένες μου φίλες, ας μιλήσουμε σήμερις για κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μέρες που είναι βρίσκομαι κι εγώ στη γενέτειρα μου, την αγαπημένη μου Αθήνα, όπου τα πέρναω θαυμάσια. Ταλαιπωρούμαι στην κίνηση, δε βρίσκω να παρκάρω, στριμώχνομαι στο τρόλλεϋ, με αφήνει το ταξί μισή ώρα με τα πόδια από το σπίτι (μα που βρήκες κι εσύ να μείνεις κοπέλα μου). Τελος πάντων στις διακοπές όλα αυτά αντιμετωπίζονται με καλύτερη διαθεση, ειδίκα όταν όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι η καθημερινότητά σου, το αντίθετο. Είναι αυτό ακριβώς που σου έχει λείψει...
Η αθήνα στα μάτια του ξενιτεμένου τέκνου είναι πολιτιστική μητρόπολη, με την Ερμού σε ρόλο Oxford Street και το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς ως MACBA σε κάνει να αισθάνεσαι σα στο σπίτι σου...

Για το κτίριο δε θα πω πόλλα. Άνετα νομιζω συμπεριλαμβάνεται στα δέκα πιο ωραία κτίρια της Αθήνας (ως ειδικός μιλάω και ιδιαίτερα μου αρέσουν οι όψεις) κι αν κάποιος έχει αντιρρήσεις, νομίζω πως υπερβάλλει (κι ας μας πει και που υστερεί, τέλος πάντων). Politically correct (με το αιθριάκι του, την επενδυσούλα του, τα παστέλ χρωματάκια του) είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες του σύγχρονου Έλληνα, έχοντας όλους του του χώρους λίγο τσιγκουνεμένους (εκθεσιακούς χώρους, αίθριο, φουαγιέ), αλλά πωλητήριο και καφέ κατάλληλα και για συνεστιάσεις, γάμους, βαφτίσια κλπ. Είναι έργο της Μαρίας Κοκκίνου και του συζύγου της Ανδρέα Κούρκουλα, που ήταν και καθηγητής μας στο Πολυτεχνείο και αδερφός της ελληνίδας ηθοποιού-πολιτικού Ελένης Κούρκουλα, γνωστής στο ευρύ κοινό (μιας κάποιας ηλικίας πια) από τον αξέχαστο ρόλο της Σελήνης στην καθημερινή σειρά Λάμψη (στο πλευρό της Δανδουλακη&Co).

Η διαδρομή προς το κτίριο είναι για να βλαστημάς λίγο, ο δημόσιος χώρος ήταν και παραμένει ένα θεματάκι πονεμένο όσο και πολυφορεμένο.
Εν πάσει περιπτώσει, συμβιβάζεσαι με τη διαδρομη αξονικά στην οδό Πειραιώς (δεν είναι πεζοδρομημένη), για πεζοδρόμια ούτε λόγος, 50 εκατοστά και πολύ σου είναι (συγνώμη, δημοσιο είναι το κτίριο;). Συμβιβάζεσαι και με τη θέα "Μυλωνάς σιδηρικά-χρώματα", αυτά έχει το Σόχο.
Στις αναπλάσεις εξάλλου συνηθίζεται να ξεκινάει κανείς το σπίτι από το ταβάνι.
Κανουμε πρώτα το κτιριάκι και όταν πια αρχίσουν να συρρέουν ορδές πληθυσμού, κάνουμε και το μετρό. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Περπάτα για την ώρα στη μέση του δρόμου κι έχει ο Θεός.

Μέχρι εδώ όλα καλά.
Το συγκεκριμένο μουσειο φιλοξένει στους χώρους του το εξής ενδιαφέρον: Η οικιστική του Κωνσταντίνου Α. Δοξιάδη και η αρχιτεκτονική της εντοπίας, με συνδιοργανωτές το Ίδρυμα Κωνσταντίνου και ΄Εμμας Δοξιάδη.
"Η έκθεση ήταν πάρα πολύ ωραία και πολύ καλοστημένη και ξόδεψα μπόλικη ώρα εκεί"
Κι εγώ το ίδιο.
Η έκθεση ενδιαφέρουσα, ακόμα πιο ενδιαφέρουσα όμως η άγνοια για το έργο αυτού του ανθρώπου.
Πραγματικά θα πίστευα πως είναι δικό μου το λάθος, πως δε θυμάμαι καλά, αλλά, κι εγώ το Δοξιάδη, κάπως ξώφαλτσα το θυμάμαι, από την ιστορία του 8ου εξαμήνου και μόνο θυμάμαι κάτι σχόλια των γονιών μου όταν μια φορά ειχαν πει κάτι για τις προτάσεις για το νέο αεροδρόμιο της Αθήνας, οι άνθρωποι είναι άσχετοι με την αρχιτεκτονική, την πολεοδομία και οτιδήποτε σχετικό...
Όλα καλά λοιπόν κι εμένα μου έμειναν μια απορία και ένα συμπέρασμα.
Ο άνθρωπος αυτός είχε ένα σπανιότατο προσόν για Έλληνας αρχιτέκτονας. Παγκόσμια φήμη. Projects σε όλο τον κόσμο (μεταξύ άλλων αυτό για την πόλη Ισλαμαμπαντ στο Πακιστάν), γενναίες προτάσεις (το νέο αεροδρόμιο στη Μακρόνησο, αντί για τα Σπάτα και οδική σύνδεση της Μακρόνησου με την Αθήνα), οργάνωση συμποσίων για πολλά χρόνια στη Δήλο με τη συμμετοχή κορυφαίων προσωπικοτήτων του χώρου (πχ Giedion)...
Κι επειδή ο Δοξιάδης ήταν βασικά πολεοδόμος, αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το πάθος του και οι συγχρονές παράμετροι που προτεινε για την οργάνωση των νέων πόλεων, όπως για παράδειγμα ο χρόνος, το αυτοκίνητο, το στρες. Κι όλα αυτά σε διαγράμματα, με μεθοδολογία, με όραμα. Μια προσπάθεια να δει λίγο πιο πέρα, με μεριμνα, με τη σκέψη στον άνθρωπο. Με όραμα.

Ύστερα, η ίδια η έκθεση. Η μακέτα ολόκληρης της Αττικής σε κλίμακα 1/20000. Η περιέργειάτου να δει και να δείξει τον τόπο. Καταλάβαινες από αυτό και μόνο το αντικείμενο πως είχε ένα στρατό ανθρώπους στη δούλεψή του... Ένα μέγαλο γραφείο που υποστηριζόταν και από άλλα γραφεία στο εξωτερικό.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή όχι κάποιος μαζί του (εγώ για πράδειγμα τον κατάλογο δεν τον αγόρασα), νομίζω δεν περνάει και απαρατήρητος...
Έτσι κι εγώ τι να πω... Αισθάνομαι σα να σπούδασα σκηνοθεσία, να μου τα πρηξαν επί σειρά ετών (και να πεις πως πέρασα και δεν ακούμπησα, τέσσερα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου, ακόμα με θυμούνται στη γραμματεία) με το Φασουλή (καλός, χρυσός ο άνθρωπος) και να τους ξέφυγε να αναφερουν τον Κώστα Γαβρά.

Κρίμα...

Μαζεύοντας πορτοκάλια μέρος 2

Οι πορτοκαλίες του κεντρου της πόλης της Σεβιλλης αποτελούν ενα μεγάλο πορτοκαλεώνα με 2700 δέντρα. Η καλλιέργεια και η εκμετάλλευση τους, προσαρμόζεται τόσο στη γεωμετρία, όσο και στη λειτουργία της πόλης. Η συγκομιδή τους λαμβάνει χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάρτιο, πριν το φρούτο ωριμάσει και αρχίσει να πέφτει στα διερχόμενα κεφάλια, από τους κατά τόπους μανάβηδες που φοράνε για αυτό το σκοπό κατάλληλο φαρδύ μοντελάκι (βλ μικρή φωτό) ικανό να παχαίνει αναλόγως της συγκομιδής. Οι πορτοκαλοσυλλέκτες κινούνται σε ζεύγη, εφοδιασμένοι με σκαλίτσα στην οποία ο ένας σκαρφαλώνει, οι Ισπάνοι και κυρίως οι Ανδαλουσιανοί είναι και λίγο μπάσματα, και ο άλλος βαστάει. Στη συνέχεια ο σκαρφαλωμένος μαζεύει τα πορτοκαλάκια και τροφοδοτεί με αυτόν τον τρόπο το χιτωνιο αυτού που βρίσκεται επί της γης. Στη συνέχεια οι ρόλοι εναλλάσσονται. Η αστική καλλιέργεια εσπεριδοειδών είναι δυνατη γιατί εργασίες όπως το κλάδεμα, η λιπανση, το ποότισμα κλπ είναι κοίνες στα αστικά και στα παραγωγικά δεντρα του αγρού.
Άσε που το μοντελάκι που φοριεται στη συγκομιδή είναι το απόλυτο χειμερίνο αστικό must 'κει κάτου στη Σεβίλλη.

Μαζεύοντας πορτοκάλια μέρος 1

Προκειται για μια δραστηριοτητα που οργανώνεται από κάποιους αγρότες, ως συμπλήρωμα της ετήσιας συγκομιδής πορτοκαλιού. Ο αγρότης μαζεύει κανονικά τα πορτοκάλια του, κατά τα γνωστά... Τα πορτοκάλια ωστόσο δεν είναι ναζιστικά όμοια μεταξύ τους, οπως, πχ τα pringles. Yπάρχουν πορτοκαλια πιο όμορφα και πορτοκάλια πιο ασχημα... Και οπως συχνά συμβαίνει, στις συγχρονες δυτικές κοινωνίες, τα ασχημα πορτοκάλια δεν κάνουν ουτε για μαρμελάδα ούτε για αμίτα (πίνεις χυμό), ουτε καν για φάντα. Οπως η απροικη κόρη, έτσι και το άσχημο πορτοκαλι είναι καταδικασμένο να παραμείνει στο κλαρί (και ουχί στο ράφι), αν και είναι εξίσου γευστικό με το πιο εμφανίσιμο. Για την εκμετάλλευση αυτού του άσχημου καρπού, ο αγρότης μετατοπίζει τον άσχημο πορτοκαλοπληθυσμό από το κλαδί στο σφυρί. Έτσι, επιτρέπει την είσοδο ομάδων ανθρωποπληθυσμού, κυρίως τουριστων από τη βόρεια Ευρώπη που ψωφάνε για κάτι τέτοια, που τους παθιάζει η ίδεα να συλλέξουν οι ίδιοι με τα χεράκια τους το φρούτο από το δέντρο κι ας είναι και άσχημο. Η συγκομίδη γίνεται κατά την περίοδο της ωρίμανσης του φρούτου, όταν οι συνθήκες για την κατανάλωσή του είναι ιδανικές.

Το χωράφι μετατρέπεται αυτοστιγμεί σε εμπορικό κέντρο: Τόπος εκλογής του καλύτερου πορτοκαλιού. Εξάλλου και η τυπολογία του χωραφιού θυμίζει σουπερ μάρκετ με διαδρόμους και κλάδια (αντί για ραφια). Στην έξοδο δε θα μπορουσε να λείπει η ταμίας που ζυγίζει και χρεώνει τη συγκομιδή του καθένα.. Μ' αυτά και μ' αυτά, ο αγρότης τερματίζει επιδέξια της περίοδο της συγκομιδής.

Σε κάποια μέρη αυτή η τακτίκη είναι συνηθισμένη και μάλιστα απότελει δικαίωμα του καταναλω΄τη που δεν έχει ανάγκη ΄την αδεια του αγρότη, ούτε την υποχρέωση να πληρώσει για το άσχημο φρούτο.

αλλο και τουτο παλι...

Διαφανες μπετον... και τι αισθαντικα που το χαιδευει αυτο το στοργικο ουγγρικο χερι...

τα νευρα μου...

Τι να πω, τα εχω πια χασει... Ειμαι σ' αυτο το πολυ ενδιαφ'ερον μαστερ, εδω και πολυ καιρο ειναι η αληθεια, και τωρα πια, ειπα κι εγω να το τελειωνω, να ξεκινησω ενα νεο κεφαλαιο στη ζωη... Δεν ξερω γιατι, παντα με εδιαφεραν τα νεκροταφεια και αποφασισα να κανω πανω στο θεμα αυτη τη ρημαδιασμενη τη διπλωματικη μου, μεαποτελεσμα να κινδυνευω να εγκατασταθω μονιμα σε ενα απο αυτα πριν την ωρα μου νεα κοπελα.... Οι αλλοι μου συμφοιτητες κανουν ο καθενας τους απο ενα θεματακι, παραδιδουμε σε τρεις διαφορετικες ημερομηνιες, αναλογα με την επιλογη μας (κουφια η ωρα που την εκανα) και ολα καλα και ωραια... Δεν καταλαβαινω γιατι ειδικα εγω, να ανηκω στη συγκεκριμενη ομαδα που τελικα πρεπει να παραδωσει μια εβδομαδα νωριτερα απο αυτο που προγραμματιζοταν και μαλιστα να μην ενημερωθω προσωπικα, αλλα να το μαθω τυχαια. Τα νευρα μου πια. Δε θελω να γρινιαζω, αλλα δεν τολμω ουτε να ανοιξω το αρχειο στον υπολογιστη, να κοιταξω που βρισκομαι με τις μαλακιες τους... Κι ολα πρεπει να ειναι στην εντελεια ως την τεταρτη,λιγοτερο απο μια βδομαδα δηλαδη... Ε, οχι φιλοι μου. Οπως και να το κανουμε η μερα εχει μονο 24 ωρες και ο εκτυπωτης συγκεκριμενες ταχυτητες. Τι να κανω, να ζητησω δανειο και να αγορασω laser ; Τι να πω. Απαραδεκτο. Θα το αντιμετωπισω σαν προκληση (μηπως εχω και αλλη επιλογη;). Δεν ανοιγω την πορτα, δεν απανταω στα τηλεφωνα, δεν ειμαι εδω για κανεναν...

ο δικός μου μυστικός κήπος

Αν και περάσα ενα κάπως αγχωτικό σαββατοκυριακο, θα προσπαθήσω να είμαι ενθουσιώδης... Όπως και να έχει το πράγμα, είμαι κάπως λυτρωτικό να αναγνωρίζεται η δουλεία σου και είναι γλυκιά η στιγμή της επιβράβευσης... Eνταξει, η παραπληροφορηση ειναι γεγονος και το κατακαημενο μου ονομα το κατασκοτωσαν, αλλα καλυτερα απο μια αποψη, διατηρω και την ανωνυμια μου...
Προκειται για ενα κλειστο χωρο, 10 επι 5 περιπου. Βρισκεται στο μοναστηρι του Αγιου Λαυρεντιου στην Παντουλα, Ιταλια. Η πορτα προσβασης απο το εξωτερικο του κτιριου ειναι καινουργια και στην προταση μας αναιρειται. Λειτουργει μονο ως παράθυρο.
Η προσβαση διακοπτεται απο μια επιφανεια νερου και μια ανισοσταθμια 60 εκ, επιτρεποντας τον επισκεπτη να δει στον καθρεφτη απεναντι του μια εικονα. Η εικονα ειναι, κατα το μισο, η διαμορφωση του εσωτερικου τοιχου (γλαστρες με σιταρι στον τοιχο) και κατα το αλλο μισο η εικονα του γειτονικου χωριου, που βρισκεται στην πλατη του θεατη... Ειναι ενα οπτικο παιχνιδι. Το θεωρητικο υποβαθρο υπαρχει και διατειθεται κατα παραγγελια, δε θα πλατιασω. Φοβαμαι καταντω κουραστικη...

hasta la victoria, siempre

Έλειψα 10 μέρες και ήρθαν τα πάνω, κάτω. Γάμοι, βαφτήσια, ελληνικοί θρίαμβοι, είμαι λίγο χαμένη, αλλά σιγά, σιγά θα επανέλθω. Αργησα λίγο, αλλά επεστρεψα νικήτρια. Έμεινα και μια μέρα παραπάνω για τις συνεντευξεις (μάταια, κανένας δεν ενδιαφέρθηκα για μένα, εγώ πάντως το χρέος μου το έκανα). Καλή η νίκη, αλλά προυποθέτει σφάξιμο με τις συνεργατιδες και 48ωρο ξενύχτι, αλοίμονο, πως θα γίνει δουλειά αν δε χυθει και λίγο αίμα; Κατά τα άλλα χαρηκα, πηρα ένα βραβειο, ευχαριστησα δημοσια τη μαμα μου, το μπαμπα μου, τη γιαγια μου, τις φιλες μου, τη θεια μου τη Λολα, έφαγα του σκασμού. Ξερουν απο φαι στη νοτια Ιταλια και έφυγα ευτυχισμένη, μέτα από πεντάωρη καθυστέρηση... Δεν ξέρω τι λείπει, πάντως κάτι λείπει. Δεν είναι και περίεργο. Παίρνω, πανευτυχής τη μαμά μου και μου λέει, μπράβο παιδί μου, γραψ’το στο βιογραφικό σου. Τι ξενέρωτη που είσαι ρε μαμά, πως φαίνεται πως έζησες στα σιξτις, τουτ, τουτ, θύμωσε και μου το κλεισε. Σε 30 δευτερόλεπτα ξαναχτυπαει. Με πήρε μετανιωμένη, σκεφτομαι. Φευ. Γιαγια: Μπραβο παιδί μου. Και πόσα σας δίνουν; Ε, δεν είναι δυνατον. Τωρα θα το κλείσω εγώ. Καλά, γιαγιά, φαινεται πως πέρασες κατοχή, μετά λενε πως είναι τσιγγουνηδες οι Καταλανοί.
Καλά, αναρωτιέμαι. Δεν επαρκεί απλώς, το ότι ειμαι χαρούμενη; Πες κάτι άλλο. Οτιδήποτε. Τι φάγατε για παράδειγμα. Προς τι τόση ματαιότης;