fouskes kai bourboulithres

Ε, οχι

2007-05-12T16:34:00.000+02:00

Ε, οχι, λοιπόν, το παρακανα πάλι, είναι δυνατόν δυο μήνες και ουτε φωνή ούτε ακρόαση; Θα μου θυμώσω.. Τινα κάνεις όμως; Περναει τοσο γρηγορα ο καιρος...

Λοιπόν για αυτό το δυναμικό καμ μπακ, κι εν όψει γιουροβίζιον, θα γράψω μια ωραία συνταγή που έχω διασκευ'ασει από το γαστρονόμο της καθημερινης:

Μπαϊ δε γουεϊ, τι έπαθαν όλα τα κυριακατικα ένθετα κι άλλαξαν γραφίστες; Είναι που είναι όλο και πιο ανυπόφορα, έτσι νομίζουν γίνεται η ανανέωση;

Αντι να κοιτάξουν λίγο τι κάνει η Μαντόνα και να αφήσουν τη γκρίνια και την προγονολατρία, γραφουν ελόγια στον εαυτό τους και αρνούνται να μάθουν από τα λάθη τους, μεγάλη αμαρτία... Το βημαγκαζίνο δε, ξεπέρασε κ'αθε προσδοκία. Πρωτα από όλα δε λέγεται πια BHMAgazino, αλλά BHMagazino, τέτοια μετριοφροσύνη, ριζικη αλλαγη, τρομαξα να καταλάβω ποιο περιοδικό είναι. Προσθεσε και τη στήλη "Εμπειρία", μιλαμε για μεγάλη πίπα, προσδοκώντας να το διαβάσει η μεση ελληνιδα νοικοκυρά και οι γιαγιαδες με αλτσχάιμερ κι ερωτώ: Δεν έβαζαν δεύτερη στήλη ζώδια καλύτερα;
Μετά, στο μ'αρεσει/δε μ' αρεσει, εβαλαν οοοοοοοοοοολοι φωτογραφίες τους, καλά, τωρα που τους βλέπω και μπροστά μου, όλους τρεντυ κι εμπριμέ, ε, πως να το κάνουμε, δε μ' αρέσει.
Το Έψιλον, δε, άλλο κουλτουριαρικο έντυπο, μας έχει φόρα φάτσα το νέο περιγραμμα της Ελλαδας μετά από 1000000000 χρόνια, οταν η σταθμη της θάλασσας θα εχει ανέβει, ουτε λίγο ούτε πολύ 6 μέτρα. Βρε, εδώ ολοκληρος Αλ μας είπε 15 εκατοστα, δεν ειναι και λιγο. Η Νασα μας λέει τωρα πως όλα τα λιωμενα παγόβουνα στη Σαντορινη θα πάνε να σκαρφαλώσουνε; Εν πασει περιπτώσει αγοραστε φίλες μου κανένα παραθαλασσιο οικοπεδακι στο ορος Αιγάλεω. Εγω τα προικωα μου στη Λουτσα θα τα σκοτωσω οσο, οσο γιατί οσονουπω ουτε για πάρκινγκ για υποβρύχια δε θα 'ναι...
Ρε αντε να βάλετε κανενα καδο ανακύκλωσης και τα ξαναλέμε. Εχει και τη διαφήμιση του πρασινου τσαγιου λιπτον, που μας λέει πως αν δεν ανακυκλώνουμε πολύ θα στεναχωρεθει. Μα χρυσό μου τσαι, αν κάδους ανακυκλωσης έχει μόνο στο Πεδιο του Αρεως και στο Κολωνακι, ποσο να ανακυκλωσουμε και εμείς απο το σπίτι; Να τρωμε το χαρτί;
Υπαρχει πάντως ένας οικολογικός προβληματισμός γενικότερα. Περα από το μαράκι τη Δαμανακη που κυκλοφορει με Α3, αλλα αν το μακαρονι δεν ειναι βιολογικό, αυτή δεν το βάζει στο σπίτι της, ο καλύτερος είναι ο άλλος της ΝΔ, που σκέφτεται, το σκέφτεται γιατί δεν έχουν και πολλά άλογα, να πάρει υβριδικό αυτοκίνητο, αλλά στο μετρό δεν μπαίνει γιατί δεν μπορεί τον κλιματισμο. Μιλάμε για συνειδηση και αλλαγή νοοτροπίας, με το δικιο του ο άνθρωπος. Σου λέει, απο το να τα σκάσω, δεν παίρνω κανενα γαϊδούρι στα σίγουρα αν είναι να με πουνε οικολόγο. Χρυσε μου, προσεχε μόνο μη σπάσεις κανένα νύχι στη μίζα και ουτε θέλεις να ξερεις την οικολογικη καταστροφη που προκαλεί η βιομηχανικη παραγωγη του νυχοκοπτη.

Μελη της επιτροπης περιβάλλοντος αμφότεροι. Και εις ανωτερα.

Περναει κρίση ο τυπος τελικά...

Ασε που στις συνταγες, το μυρωνι και το σχοινοπρασο, δε λειπουν ποτε. Απλα συστατικά που ο καθένας εχει στο ψυγείο του.

Και που να σφίξουν οι ζέστες...

Στα δικα μας όμως:

Ραβιολια με σατσα καρότο

1 πακετο ραβιολια με γέμιση τυρι
3 καροτα τριμμένα, στις μεγαλες τρυπες του τρίφτη
1 φλυτζανι λάδι
3 κλαδακια φασκομηλο ή τσαι του βουνου
παρμεζανα κατα βουληση
πιπερι, κατα προτίμηση φρεσκοτριμμένο

Το λοιπόν:
Σωταρουμε ωραία ωραία τα καρότα. Τουτεστιν τα βαζουμε σε ενα τηγανακι με λίγο λάδι σε μετρια φωτιά ώσπου να μαραθούν. Τα αφήνουμε στην άκρη. Στη συνεχεία βαζουμε τα ραβιόλια να βράσουν κι εν τω μεταξύ σε άλλο τηγανι βάζουμε το υπόλοιπο λάδι με το βοτανι, σε μετρια φωτια. Όταν το βοτάνι γκαγκανιάσει το αποσύρρουμε και το πετάμε. όταν ραβιολια βράσουν, τα σουρώνουμε και τα περνάμε από το τηγάνι με το αρωματισμένο λάδι. Ριχνουμε την παρμεζάνα, το καροτο, πιπέρι και σερβίρουμε. Καπως γλυκούτσικο και θαυμάσιο φιλες μου.

Εις το επανειδειν

Η ζωή μου, ποδήλατο (παρτ 2)

2007-03-23T17:12:00.000+01:00

"Eν οίδα, οτι ουδέν, οιδα"

Από αρχαιοτάτων χρόνων, οι πάνσοφοι πρόγονοι μας είχαν διαπιστώσει πως όσο πιο πολύ ασχολεισαι με κατί, όλο και περισσότερο έρχεσαι αντιμέτωπος με το μεγέθος της άγνοιας σου.

Τι να λεμε έζησα ένα δράμα.

Γιατί όσο και να μη θες, όσο κατι το ψάχνεις όλο και κατι δε σ' αρεσει.

Άσε που μου κόλλησε να το πάρω πορτοκαλί, δεν ξέρω γιατί, αλήθεια λέω.
Μετά, όμως, να ξεχάσω τη μικρή διπλωτή μου αγάπη; Μη νομιζεις, το σκεφτηκα να πάρω δύο, αλλά, αν έπαιρνα δύο, γιατι να μην έπαιρνα και τρία δηλαδή, μηπως είχα καταλήξει δε δύο;
Μετά μου ήρθε ένα μειλ από το φορουμ των φίλων του ποδηλάτου (τέτοια μεγαλεία), πως παιζουν κάτι πολυ ωραια, κλασικα ολλανδικα, γιατί όπως είναι γνωστό οι Ολλανδοι από αγελάδες, τουλίπες και ποδήλατα κάτι σκαμπάζουν.
Για λ'ιγο πίστεψα πως αύτη ήταν η λύση.
Ουτε αυτή ήταν.

Ωσπου κάποια στιγμή, όπως όλα τα δραματα, το ζήτημα λύθηκε από μόνο του. Το είδα και το πήρα. Δεν το μετάνιωσα. Και το καλάθι του το εχει, και τα 100 του λουκέτα, και μια χαρά κοντεύω να το βαρεθώ, ακόμη δεν το πήρα.

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.

Η ζωή μου, ποδήλατο (παρτ 1)

2007-03-10T23:15:00.000+01:00

Η ζωή είναι γεμάτη αποφάσεις κι αυτό είναι πολύ σκληρό.

Δε λέω, έγω είμαι, ως άνθρωπος, λίγο αναποφάσιστη.

Και εξηγούμαι:

Στην τετάρτη δημοτικού αποκλείστηκα από το θεατρικό των Χριστουγέννων, γιατί δεν μπορούσα να αποφασίσω αν ήθελα να είμαι λούτρινο αρκουδάκι ή τρενάκι κάτω από το δεντρο (σιγά τους ρόλους δηλαδή), με αποτέλεσμα οι πρόβες να καθυστερούν εξαιτίας μου μια εβδομάδα. (αναποτελεσματική παιδαδωγική μέθοδος)
Όταν πέρασα την πρώτη φορά στην Ξάνθη, όχι μόνο μου πήρε δύο ολόκληρα χρόνια να επιστρέψω στη γενετειρά μου Αθήνα και να γίνω αρχιτέκτων, αλλά και το αποφάσιζα και ξεαποφάσιζα επί 95 ημέρες κάθε μέρα, μετά δακρύων και λυγμών (ηλίθια παιδούλα).

Τα χρόνια πέρασαν και εδώ και μερικές εβδομάδες είμαι αντιμέτωπη με μία ακόμα δύσκολη απόφαση.

Ας πάρουμε όμως τα πραγματα με τη σειρα.

Λίγο το καπιταλιστικό μοντέλο ζωής που απαιτεί να κάνεις κάτι διαρκώς για να αποδείξεις πως δεν πήγαν χαμένοι οι κόποι μιας ζωής εκ μέρους των γονιών, λίγο που είμαι κι εγώ λίγο βαρεμένη και δεν μπορώ να πω σε τίποτα όχι, λίγο ο βιοπορισμός (θλιβερό, αλλά αληθινό, πόσο σε ζηλεύω Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου), ε, αποφάσισα, από όοοοοοοοοοοολα όσα επιτάσσει το σύγχρονο μοντέλο ζωής, να αποκυρήξω το γυμναστήριο. Είχα τέσσερις μήνες να πατήσω και κατάλαβα πως μόνο με το να πληρώνω τη συνδρομή δεν αθλούμουν τελικά.

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Από την άλλη έχω και τον Αλ Γκορ, πού θες δε θές σε επηρεάζει. Μου πρότεινε λοιπόν ο Αλ, για τις μετακινήσεις μου, να αγοράσω υβριδικό αυτοκίνητο. Έλα όμως που παρά τις θυσίες των γονιών μου, αυτό είναι αδύνατον (μα κι αυτό το ΙΚΥ, δεν καταλαβαίνει πως με 600 ευρώ το μήνα είναι αδύνατον να αναπτύξει κανείς οικολογική συνείδηση;).

Από την άλλη ηρθε και άνοιξη (σχεδόν, βέβαια, αλλά Κυριακή κοντή γιορτή!). Κρίμα να είμαι χωμένη στα λαγούμια του μετρό, μονο και μόνο γιατί είμαι, μεταξύ άλλων, φτωχή, πλην τίμια φοιτήτρια (ασχετο, αλλά αν κάποια μέρα βρεθώ χωρίς πάσο στην τσέπη, πραγματικά δεν ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσω).

Τι τα θες, αποφάσισα πως η λύση στο πρόβλημα μου ήταν να πάρω ποδήλατο, υιοθετώντας το τρίπτυχο: οικολογία, ασκηση, αμελί.

Τις βοηθητικές, βέβαια, χρονια τώρα, δεν τις χρειάζομαι, δεν είμαι όμως και ο Κανελλος Κανελλόπουλος.
Παράλληλα, αυτό το ποδήλατο (που θέλω να αγοράσω) δε θα είναι βεβαια το πρώτο, αλλά το τρίτο μου τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Τα δύο προηγούμενα ατυχήσανε, αλλά η αλήθεια είναι πως ποτέ μου δεν μπόρεσα να τα αγαπήσω κι έτσι το έχω σχεδόν ξεπεράσει.

Ακριβώς το ίδιο, εξάλλου, είχα πάθει και με τις φωτογραφικές μηχανές. Χρειάστηκε να πετάξω δύο στη θάλασσα για να αγορασω την τρίτη και νυν και παντοτινή μου αγάπη. Αυτή τη μέθοδο (πάρε αυτή που σου αρέσει μην κοιτάξεις τίποτα άλλο) μου την πρότεινε, εντελώς τυχαία, μια συμφοιτητρια μου η Ντάρια, αυτή ουτε θα θυμάται ποια είμαι.
Ομολογώ, λίγες φορές έχω διαπιστωσει τη χρησιμότητα μιας συμβουλής που άκουσα. Αυτή είναι μία από τις ελάχιστες αυτές περιπτώσεις.

Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τη συμβολική αξία του γεγονότος, ξεκίνησα το εγχείρημα με αισιοδοξία.

Ποιος να μου έλεγε σε τι μπελάδες μπήκα. Που είσαι Ντάρια να με καμαρώσεις.
Γιατί δε φτάνει μόνο να είσαι διατεθειμένος να πάρεις αυτό που σου αρέσει προσπερνώντας οτιδήποτε άλλο. Πρεπεί να μπορείς με μια σχετική σιγουρια να πεις. "Αυτό μου αρέσει."

Έτσι ξέκινησε ο γολγοθάς μου.

Πρενθεση:
Θα μου πείς εδώ πυρπολήσανε τον άγνωστο στρατιώτη, ο Μητσοτάκης τζουνιορ θέλει να αναθεωρησει το Σύνταγμα, η Προμηθέα, με το ονομα, πήγε να αφορίσει τον ίδιο το Βαρθολομαιο κι εσύ σκας για ένα ποδήλατο;

Δικιο έχεις.

Μήπως το θέλω;

Τέλος πάντων, πίσω στο δράμα μου.
Αρχή των πάντων ο προσδιορισμός των αναγκών και η έρευνα αγοράς, τα μάθαμε στην
οικιακή οικονομία. Φευ!
Τι χρειαζομαι;
Ένα ποδηλατακι έτσι ανετο και με μεγαλες ρόδες και καλαθι για τα λουλουδια και την εφημερίδα, ή μήπως ένα από αυτά τα μικρά που διπλώνουν και γινονται μια σταλια μεσα σε 15 μόνο δευτερόλεπτα και είναι τόσο urban.
Πρώτο μεγάλο δίλημμα, πρώτο μεγαλο δράμα.
Κάνεις μια πρώτη προσέγγιση μέσω ιντερνετ, μαθαινεις και καμια λέξη να πετάς στα μαγαζιά όταν πας κι αποφασίζεις το μικρό: Είναι συμπαθές χρωματιστό, το έχουν ολοι οι αρχιτέκτονες φίλοι σου και αν θές το παίρνεις και στο κρεβάτι σου το βράδυ.
Το λες σε όλους σου τους γνωστούς.
Ο καθένας σου λέει το μακρύ του και το κοντό του.
Τελικά σε πείθουν (καταραμενη διαλακτικότης) πως έκανες λάθος. Πως αυτά τα μικρά καλά είναι, αλλά και σαν κότες πάνε και μένεις 100 σκαλοπάτια πάνω από τη γη και, κακά τα ψέματα, ποτέ δε θα κοιμαται το ποδήλατο μαζί σου, αμαρτία.
Μισοαπογοητευμένη του δίνεις μια τελευταία ευκαιρία και πας στο μαγαζί.
Χαμένος κόπος.
Από το γραφείο έχεις σταμπάρει το Dahon Boardwalk S1,
είναι το φθηνότερο από τα καλά και σαφώς υστερεί σε σχέση με άλλα.
Απογοήτευση.
Μήπως να ζητήσεις ένα καταναλωτικό δανειο τελικά και να πάρεις το πιο ωραίο του κόσμου, στο χερι καμωμενο, κέντημα. Ή μηπως σε αυτή την περίπτωση, είναι οικονομικότερη λύση το αυτοκίνητο; Υβριδικό πάντα.
Η οικονομία ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου, άλλα με ενοχλεί και η παντελής έλλειψη μέτρου (άσχετα που, ως σήμερα έχω κατορθώσει να την εφαρμόσω, μόνο αγοράζοντας σταθέρα το ακριβότερο γάλα του σούπερ μάρκετ). Άσε που ένα συλλεκτικό κομμάτι, όσο να 'ναι, το χρηματοκιβωτιο του θα το θέλει, κι εγώ, απλά και μόνο σκοπέυω να το κλειδώνω στο δέντρο, μέχρι να μου το κλέψουν, όπως τα δύο προηγούμενα.
Αποφάσισα, λοιπον, να συνεχίσω, προσωρινά τη μελέτη των δεδομένων. Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού φίλες και φίλοι.
Μελέτη και πληροφόρηση...

(αυτό το έπος συνεχίζεται..)

Μια έκλειψη την άνοιξη

2007-03-05T19:24:00.000+01:00

Η άνοιξη:
Δε μ' αρέσει καθόλου ο χειμώνας, πάρα τη σημασία του για την κλιματική μας ισορροπία, κι έτσι χαμογελάω ένοχα που φέτος εδώ κράτησε μόνο πέντε μέρες, ναι τόσο μπρέινγουος κάθε μέρα για την αλλαγή του κλίματος, έχω επηρεαστεί η κοπέλα...
Η έκλειψη:
Είναι μάγική, πάνω από όλα αν διαλέξεις έτσι να τη ζήσεις. Δηλαδή, φτιάχνεις το ταπεράκι και τρέχεις στις σκοτεινές ραχούλες και περιμένεις να ρίξει η μπαλίτσα της Γης τη σκιά της στη μπαλίτσα της Σελήνης. Τη σκεπάζει σιγά, σιγά. Στην αρχή βαριέσαι, μετά η Σελήνη μοιάζει με μπάλα του μπιλιάρδου και έχει πλάκα. Σιγά, σιγά τη βλέπις σε 3D και τη συμπαθείς ολο και περισσότερο. Σταδιακά, συνειδητοποιείς πως αυτά που βλέπεις είναι αυτά που είχες δει και στο πλανητάριο και τόσο σου είχαν αρέσει. Τόσα πολλά αστέρια κρέμονται γύρω σου και η Σελήνη, πιο χλωμή από ποτέ είναι τοσο σεμνή και ταπεινή και όμορφη. Νομίζεις πως βλέπεις τη σκιά σου πάνω της. Η μπαλίτσα της γης δε βιάζεται. Μέτα, αφήνει μόνο ένα κόκκινο δαχτυλίδι στον ουρανό. Νομίζω είναι αυτό του Άρχοντα. Και υστερα νωχελικά εμφανίζεται η μπαλα του μπιλιάρδου πάλι. Ησυχία. Σε λιγη ώρα ο ουρανός γίναται όπως κάθε νύχτα. Η σκιά της Γης δεν πέφτει πια στη Σελήνη, πέφτει αλλού. Η Σελήνη επανέρχεται στο σύνηθες μπατίκ 2D look. Όμως τώρα πια τίποτα δεν είναι το ίδιο.Τωρα πια θα περιμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία να δω τη σκια σου στον Ήλιο, Σελήνη.
Ποτέ δεν είχα καταλάβει τόσο τον Τανιζάκι, όσο τη νύχτα του Σαββάτου.

5+1

2007-03-01T13:45:00.000+01:00

Αγαπητη muse, σε ευχαριστω που με καλεσες σ' αυτό το δύσκολο παιχνίδι.

1. Αγαπώ τη μαμά μου, τις φιλες μου (οι φίλοι συμπεριλαμβάνονται), τον αλλόθρησκο μου αγαπημένο, άντε και το υπόλοιπο family, αλλά λιγότερο.
Δεν αντέχω όσους παίρνουν την ύπαρξη τους πολύ στα σοβαρά, είναι υποχόνδριοι, αρνούνται να προχωρήσουν, να παραδεχτουν και να μάθουν από τα λάθη τους.

2. Για μένα, μόνη αρετή είναι η σεμνότητα και μόνο θανάσιμο αμάρτημα η έπαρση. Don't congratulate yourself too much. Είναι ανυπόφορο.

3. Πάντα έλεγα πως θέλω να κάνω οικογένεια. Τώρα πια όχι. Πιστεύω πως μερικές φορές πρεπει κανεις να αφηνει τα λόγια και να περνάει στα έργα, ή απλά να το βουλώνει.

4. Ανακάλυψα την πλήξη και την ανία σε πολύ προχωρημένη ηλικία, αναρωτιέμαι: Αυτό είναι όλο;

5. Αποφάσισα να γίνω αρχιτέκτονας όταν ήμουν 6 χρονών και ποτέ δεν άλλαξα γνώμη. Αν ξανάρχιζα ωστόσο, θα σπούδαζα αρχιτεκτονική, αλλά δε θα γινόμουν αρχιτέκτονας. Σ΄αυτό το επάγγελμα χρωστάω όλες τις εμμονές και τις αγωνίες που με βασανίζουν. Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να του το συγχωρήσω. Άσε που τωρα πια αλλάζω γνώμη για τα πάντα κάθε τρεις και λίγο.

+1: Δεν αντέχω τη γραφειοκρατέια, τη χαρτουρα, τα δικαιολογητικα, τις συναλλαγες με το δημόσιο.

Ένταξει, δεν ήταν και τόσο δύσκολο τελικά, τώρα θα μπορούσα να πω 105 ακόμα...

Άλλα δε θα το κάνω.

Καλώ τον πιγκουίνο, όλοι οι άλλοι μπλογκεριστ που παρακολουθώ, ήδη έχουν γραψει σχετικα ή έχω πάψει να τους παρακολουθώ...

Η καταδίκη στο αιώνιο καλοκαίρι

2007-02-18T15:22:00.000+01:00

Δεν ξέρω τι σας λένε εκεί, σε εμάς εδώ πάντως το, γνωστό κατά τα αλλα, περιβαλλοντικό πρόβλημα κάνει τουλάχιστον δύο εξώφυλλα την εβδομάδα, χώρια που κάθε βραδυ ανεξαιρέτως εξομολογούμαστε δημόσια τις αμαρτίες μας σε όλα τα δελτία ειδήσεων και λέμε πως δεν κάνουμε τίποτα για να τηρήσουμε το πρωτόκολλο του Κιότο που με τόσο πάθος υπογράψαμε (σχεδόν) όλοκληρος ο πρώτος κόσμος, εξαιρούνται η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Πριν από 35 χρόνια αρχίσαμε οι υπογράφοντες να πέρνουμε πρέφα πως κάτι δεν πάει καλά.
Είκοσι χρόνια αργότερα το 1992, είπαμε τελικά πως πράγματι τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο, το ξέρουμε εδώ και 20 χρόνια, αλλά δεν προκάμαμε να κάνουμε τίποτα.
Έκτοτε, λέμε πάνω κάτω το ίδιο.
Εδώ και λίγο καιρό, συνεχίζοντας να κάνουμε το ίδιο, κάνουμε τρεις μετάνοιες πριν πέσουμε για ύπνο, ανακυκλώνουμε μανιωδώς άθικτα μπουκάλια απο κρασί, όλες τις εκτυπώσεις της ίδια εικόνας ώσπου να μας πετύχει το RGB, και, οι πλέον ευαίσθητοι από εμάς, κάνουμε ντους μάζι με το γκόμενο, ή ακόμα "υιοθετήσαμε" ένα παιδάκι από τον τριτο κόσμο, δηαδή του στέλνουμε 10 ευρώ το μήνα και το βοηθάμε να ακολουθήσει τα βήματα του θετού του γονέα.

Άκουσα από φίλη, πως αυτή τη στιγμη υπάρχει λίστα αναμονής ενός έτους για να υιοθετήσεις ένα τριτοκοσμικο παιδακι και να κάνεις την καλή σου πράξη (ή τουλάχιστον το κομμάτι σου).

Κι αναρωτιέμαι: Δεν υπάρχουν πια παιδάκια που έχουν την ανάγκη μας, μάλλον όχι. Μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ.

Κι ενώ το δοχείο όπου συλλέγουμε το χρησιμοποιημένο λάδι (που δε ρίξαμε στην αποχέτευση για να σώσουμε καμιά σταγόνα νερό) κόντεύει να γεμίσει, μαθάινουμε το εξής: η αλλαγή του κλίματος είναι πλέον αναπόφευκτη. Αν και ο Αλ Γκορ κανει κι αυτός από την πλευρά του ό,τι μπορεί, τα πάντα δείχνουν πως αυτή η γουνιτσα τελικά θα μας μείνει λίγο αχρησιμοποίητη, ενώ αν συνεχίσουμε έτσι θα ψηθούμε σαν κοτόπουλα.

Ας μου πει κάποιος τελικά, μπορούμε να κάνουμε κάτι, ή να γραφτώ στη λίστα αναμονής;

Σοκολατάκια με ουίσκι και καρύδια

2007-02-18T11:15:00.000+01:00

Αγαπημενες μου φίλες είμαι και πάλι κοντά σας με μία νεα γευστική πρόταση για μια εορταστική χειμερινή βραδιά.
Tο Σεν Βαλενταϊνς Ντει μπορει να περασε πια, αλλα αυτό δεν είναι λόγος να το ρίξουμε στη δίαιτα.

Πριν προλαβει και βγει ο χειμώνας, που ούτως ή άλλως, πέντε μέρες κράτησε όλο κι όλο, ας προλάβουμε να φάμε αυτά τα σοκολατάκια, που είναι κατάλληλο κέρασμα για το σύζυγο, τις φιλενάδες, τα πεθερικά, αλλά ουχί για παιδικό πάρτυ εξαιτίας της υψηλής τους περιεκτικότητας σε αλκοόλ.

Στην κουζίνα φίλες μου.

Συστατατικά:

Υλικά για 1500 γρ. σοκολατένιες μπαλίτσες περίπου, που αν δεν καταναλωθουν μανιωδως την ίδια μέρα, διατηρούνται για 20 μέρες σκεπασμένες με μεμβράνη.

500 γρ. σοκολάτα bitter, σπασμένη σε μικρά κομμάτια, μη μας πιασουν οι τσιγγουνιές, παρτε μια Varlhona, μια Lindt, μια κουβερτουρα Παυλιδη έστω.

600 γρ. καρύδια ψιλοκομμένα στο μπλέντερ.

100 ml ουίσκι

50 γρ. κρέμα γάλακτος

50 γρ. ζάχαρη άχνη

100 γρ κακάο πικρό σε σκόνη, για επικάλυψη

Τι κάνω με όλα αυτά που μάζεψα:

Λιώνω τη σοκολάτα σε μπεν μαρί. Την αποσύρρω απο τη φωτιά και προσθέτω την κρέμα γάλακτος και την άχνη. Ανακατεύω με στοργη και αφοσίωση και στη συνέχεια ρίχνω το ουίσκι και τα καρύδια. Αφήνω το μείγμα να κρυώσει λίγο. Μετά παίρνω κουταλιές από το μείγμα και τις πλάθω σε μπαλίτσες. Τις βάζω κάπου όλες μαζί για να στεγνώσουν. Στη συνέχεια τις κυλάω στο κακάο. Τις τινάζω σε σίγουρο μέρος και είμαι έτοιμη.

Tip: Αν δουμε φίλες μου πως πάμε να πλάσουμε τις περίφημες μπαλίτσες με τα χεράκια μας, κι αυτές πανε και λιώνουν, γίνονται νιανιά και γενικώς θυμίζουν μπαλίτσες, όσο εγώ θυμίζω τη Βέφα, δηλαδή καθόλου, είναι προτιμότερο να κυλήσουμε τις μπαλίτσες πάνω στο κακάο με τη βοήθεια δυο πιρουνιών, επειδή αλλίως, έχουν την τάση να μαλακώσουν πολύ.

Αυτά λοιπόν.

2007

2007-01-05T18:25:00.000+01:00

Καλή χρονιά σε όλους και ιδιαίτερα:

α) στη μαμά μου
β) στις φιλές μου που βρίσκονται σε άλλο γεωγραφικό μήκος ή/και πλάτος (στην ίδια κατηγορία συμπεριλαμβανονται και όλοι μου οι φίλοι, το λέω για ΄σενα στη θεσαλική στέπα που καμιά φορά δε συννενοούμαστε, αλλά και για όλους τους άλλους φίλους μου), με έχουν αφήσει μόνη μου και κλαίω εδώ στον ξένο τόπο, τέτοιες μέρες και στο πλάι ενός αλλόθρησκου, που εδώ και πέντε μέρες προσπαθεί να πει "Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος". Σήμερα πια απελπίστηκα και τον ξεπέταξα με μια "Καλή χρονιά" μη σκοτωθούμε στο τέλος, ακόμα δεν άρχισε ο χρόνος.
γ) σε όλους τους Ισπανούς που με ανέχτηκαν μέχρι να μπορέσω να πω τι θέλω όλα αυτά τα χρόνια. Όσοι δε με ανέχτηκαν κακό χρόνο να 'χουν.
δ) σε όλους τους Πορτογάλους, γιατί στην αλλαγή του χρόνου αποκοιμήθηκα και δεν ευχήθηκα σε κανέναν
ε) στις κοπέλες της Alitalia, που με έσωσαν από βέβαιο νευρικό κλονισμό, μην πω και θάνατο, στο αεροδρόμιο των Σπάτων.

Αυτά.

Αποφάσισα να γραψω σήμερα τις ευχές γιατί μου έπεσε το φλουρί στη βασιλόπιτα που έκοψα μόνη μου κι έτσι κάπως ξαλέγραρα λίγο από τα ζώδια τις προβλέψεις για το 2007.

Χρόνια πολλά.

Λισσαβώνα

2007-01-05T18:11:00.000+01:00

Για όσους αναρωτιούνται (και θα είναι πολλοί) πού είναι το ψηλότερο χρισοτυγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης.

Ο γνωστός κύριος Δοξιάδης

2006-12-29T19:30:00.000+01:00

Αγαπημένες μου φίλες, ας μιλήσουμε σήμερις για κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μέρες που είναι βρίσκομαι κι εγώ στη γενέτειρα μου, την αγαπημένη μου Αθήνα, όπου τα πέρναω θαυμάσια. Ταλαιπωρούμαι στην κίνηση, δε βρίσκω να παρκάρω, στριμώχνομαι στο τρόλλεϋ, με αφήνει το ταξί μισή ώρα με τα πόδια από το σπίτι (μα που βρήκες κι εσύ να μείνεις κοπέλα μου). Τελος πάντων στις διακοπές όλα αυτά αντιμετωπίζονται με καλύτερη διαθεση, ειδίκα όταν όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι η καθημερινότητά σου, το αντίθετο. Είναι αυτό ακριβώς που σου έχει λείψει...
Η αθήνα στα μάτια του ξενιτεμένου τέκνου είναι πολιτιστική μητρόπολη, με την Ερμού σε ρόλο Oxford Street και το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς ως MACBA σε κάνει να αισθάνεσαι σα στο σπίτι σου...

Για το κτίριο δε θα πω πόλλα. Άνετα νομιζω συμπεριλαμβάνεται στα δέκα πιο ωραία κτίρια της Αθήνας (ως ειδικός μιλάω και ιδιαίτερα μου αρέσουν οι όψεις) κι αν κάποιος έχει αντιρρήσεις, νομίζω πως υπερβάλλει (κι ας μας πει και που υστερεί, τέλος πάντων). Politically correct (με το αιθριάκι του, την επενδυσούλα του, τα παστέλ χρωματάκια του) είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες του σύγχρονου Έλληνα, έχοντας όλους του του χώρους λίγο τσιγκουνεμένους (εκθεσιακούς χώρους, αίθριο, φουαγιέ), αλλά πωλητήριο και καφέ κατάλληλα και για συνεστιάσεις, γάμους, βαφτίσια κλπ. Είναι έργο της Μαρίας Κοκκίνου και του συζύγου της Ανδρέα Κούρκουλα, που ήταν και καθηγητής μας στο Πολυτεχνείο και αδερφός της ελληνίδας ηθοποιού-πολιτικού Ελένης Κούρκουλα, γνωστής στο ευρύ κοινό (μιας κάποιας ηλικίας πια) από τον αξέχαστο ρόλο της Σελήνης στην καθημερινή σειρά Λάμψη (στο πλευρό της Δανδουλακη&Co).

Η διαδρομή προς το κτίριο είναι για να βλαστημάς λίγο, ο δημόσιος χώρος ήταν και παραμένει ένα θεματάκι πονεμένο όσο και πολυφορεμένο.
Εν πάσει περιπτώσει, συμβιβάζεσαι με τη διαδρομη αξονικά στην οδό Πειραιώς (δεν είναι πεζοδρομημένη), για πεζοδρόμια ούτε λόγος, 50 εκατοστά και πολύ σου είναι (συγνώμη, δημοσιο είναι το κτίριο;). Συμβιβάζεσαι και με τη θέα "Μυλωνάς σιδηρικά-χρώματα", αυτά έχει το Σόχο.
Στις αναπλάσεις εξάλλου συνηθίζεται να ξεκινάει κανείς το σπίτι από το ταβάνι.
Κανουμε πρώτα το κτιριάκι και όταν πια αρχίσουν να συρρέουν ορδές πληθυσμού, κάνουμε και το μετρό. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Περπάτα για την ώρα στη μέση του δρόμου κι έχει ο Θεός.

Μέχρι εδώ όλα καλά.
Το συγκεκριμένο μουσειο φιλοξένει στους χώρους του το εξής ενδιαφέρον: Η οικιστική του Κωνσταντίνου Α. Δοξιάδη και η αρχιτεκτονική της εντοπίας, με συνδιοργανωτές το Ίδρυμα Κωνσταντίνου και ΄Εμμας Δοξιάδη.
"Η έκθεση ήταν πάρα πολύ ωραία και πολύ καλοστημένη και ξόδεψα μπόλικη ώρα εκεί"
Κι εγώ το ίδιο.
Η έκθεση ενδιαφέρουσα, ακόμα πιο ενδιαφέρουσα όμως η άγνοια για το έργο αυτού του ανθρώπου.
Πραγματικά θα πίστευα πως είναι δικό μου το λάθος, πως δε θυμάμαι καλά, αλλά, κι εγώ το Δοξιάδη, κάπως ξώφαλτσα το θυμάμαι, από την ιστορία του 8ου εξαμήνου και μόνο θυμάμαι κάτι σχόλια των γονιών μου όταν μια φορά ειχαν πει κάτι για τις προτάσεις για το νέο αεροδρόμιο της Αθήνας, οι άνθρωποι είναι άσχετοι με την αρχιτεκτονική, την πολεοδομία και οτιδήποτε σχετικό...
Όλα καλά λοιπόν κι εμένα μου έμειναν μια απορία και ένα συμπέρασμα.
Ο άνθρωπος αυτός είχε ένα σπανιότατο προσόν για Έλληνας αρχιτέκτονας. Παγκόσμια φήμη. Projects σε όλο τον κόσμο (μεταξύ άλλων αυτό για την πόλη Ισλαμαμπαντ στο Πακιστάν), γενναίες προτάσεις (το νέο αεροδρόμιο στη Μακρόνησο, αντί για τα Σπάτα και οδική σύνδεση της Μακρόνησου με την Αθήνα), οργάνωση συμποσίων για πολλά χρόνια στη Δήλο με τη συμμετοχή κορυφαίων προσωπικοτήτων του χώρου (πχ Giedion)...
Κι επειδή ο Δοξιάδης ήταν βασικά πολεοδόμος, αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το πάθος του και οι συγχρονές παράμετροι που προτεινε για την οργάνωση των νέων πόλεων, όπως για παράδειγμα ο χρόνος, το αυτοκίνητο, το στρες. Κι όλα αυτά σε διαγράμματα, με μεθοδολογία, με όραμα. Μια προσπάθεια να δει λίγο πιο πέρα, με μεριμνα, με τη σκέψη στον άνθρωπο. Με όραμα.

Ύστερα, η ίδια η έκθεση. Η μακέτα ολόκληρης της Αττικής σε κλίμακα 1/20000. Η περιέργειάτου να δει και να δείξει τον τόπο. Καταλάβαινες από αυτό και μόνο το αντικείμενο πως είχε ένα στρατό ανθρώπους στη δούλεψή του... Ένα μέγαλο γραφείο που υποστηριζόταν και από άλλα γραφεία στο εξωτερικό.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή όχι κάποιος μαζί του (εγώ για πράδειγμα τον κατάλογο δεν τον αγόρασα), νομίζω δεν περνάει και απαρατήρητος...
Έτσι κι εγώ τι να πω... Αισθάνομαι σα να σπούδασα σκηνοθεσία, να μου τα πρηξαν επί σειρά ετών (και να πεις πως πέρασα και δεν ακούμπησα, τέσσερα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου, ακόμα με θυμούνται στη γραμματεία) με το Φασουλή (καλός, χρυσός ο άνθρωπος) και να τους ξέφυγε να αναφερουν τον Κώστα Γαβρά.

Κρίμα...

Βελουτέ από κολοκύθα και μπέικον

2006-12-20T13:20:00.000+01:00

Φίλες μου αγαπημένες, εδώ είμαστε και πάλι κοντά σας για μια νέα γευστική πρόταση, απλή και γευστική.
Η σουπιτσα αυτή είναι πρώτο πιάτο, πολύ απλή στην παρασκευή της, αλλά και επάρκώς ψαγμένη για να κάνετε το κομμάτι σας χωρίς να φάτε τα σύντομα νιάτα σας στην κουζίνα και στα κατσαρολικά.

Για τούτο λοιπόν το πόνημα θα χρειαστούμε τα εξής:

Για 4 άτομα (ως πρώτο πιάτο)
1 μέτρια κολοκύθα: Η κολοκύθα (για τους τελείως ασχετους) είναι αυτό το halloween λαχανικό, χρώματος πορτοκαλί, που μας παρέχει και τον πασατέμπο (σπόρια). Αν και λίγο παραμελημένο ως υλικό, έχει δυνατότητες και μπορεί, να αντικαταστήσει με απόλυτη επιτυχία και σε κάθε περίπτωση πχ. το κολοκύθι αλλά και άλλες πρασινάδες.
Μετά από αυτό το μακροσκελές εγκώμιο μπορούμε να προχωρήσουμε και στους υπόλοιπους guest stars που είναι οι εξής:
8 φέτες μπέικον κομμένο σε λωρίδες
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
λίγη κρέμα γάλακτος ή απλώς γάλα (μισό φλυτζάνι και ούτε...)
λάδι
αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι, μοσχοκάρυδο

Εκτέλεση
Απλά τα πράγματα.
Ρίχνουμε λίγο λάδι σε μια κατσαρόλα και τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι σε χαμηλούτσικη φωτιά ώσπου να γίνει διάφανο και να αποκτήσει ωραίο χρυσοκάστανο χρώμα. Έχουμε λίγο και το νου μας, για να μη μας γκαγκανιάσει. Παράλληλα δε χαζολογάμε: κόβουμε την κολοκύθα σε κύβους και της αφαιρούμε τα σπόρια (ξεφλούδισμα δεν παίζει).
Όταν λοιπόν το κρεμμύδι ροδίσει, ρίχνουμε στην ίδια κατσαρόλα την κολοκύθα με λίγο νερό (να τη σκεπάζει) και λίγο αλάτι και την αφήνουμε να βράσει (μέτρια φωτιά), ώσπου να μαλακώσει. Όσο βράζουμε, βάζουμε από δίπλα ένα τηγανάκι σε δυνατούτσικη φωτιά και ψήνουμε το μπέικον, ώσπου να ροδίσει και να γίνει τραγανο. Ξεχωρίζουμε τέσσερις κουταλιές του γλυκού από το μπέικον και τις κρατάμε στην άκρη για το γαρνίρισμα. Όλα τα υπόλοιπα, κολοκύθα και μπέικον, τα ρίχνουμε στο μπλέντερ και τα χτυπάμε αλύπητα. Επανάφέρουμε τον πολτό που προκύπτει στην κατσαρολίτσα και τη βαζουμε σε χαμηλή φωτιά. Της προσθέτουμε το μοσχοκάρυδο και ανακατεύουμε. Προσθέοτυμε το γάλα (ή κρέμα γάλακτος) και το πιπέρι.
Είμαστε έτοιμες φίλες μου. Σέρβίρουμε σε ατομικό μπωλ, με μια κουταλιά μπέικον από αυτό που έχουμε ξεχωρίσει, για το φαίνεσθαι. Προσφέρουμε πάραυτα γέματες αυτοπεποίθηση.

χρόνος

2006-07-18T16:48:00.000+02:00

Τι ώρα είναι;

Μαζεύοντας πορτοκάλια μέρος 2

2006-07-13T01:34:00.000+02:00

Οι πορτοκαλίες του κεντρου της πόλης της Σεβιλλης αποτελούν ενα μεγάλο πορτοκαλεώνα με 2700 δέντρα. Η καλλιέργεια και η εκμετάλλευση τους, προσαρμόζεται τόσο στη γεωμετρία, όσο και στη λειτουργία της πόλης. Η συγκομιδή τους λαμβάνει χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάρτιο, πριν το φρούτο ωριμάσει και αρχίσει να πέφτει στα διερχόμενα κεφάλια, από τους κατά τόπους μανάβηδες που φοράνε για αυτό το σκοπό κατάλληλο φαρδύ μοντελάκι (βλ μικρή φωτό) ικανό να παχαίνει αναλόγως της συγκομιδής. Οι πορτοκαλοσυλλέκτες κινούνται σε ζεύγη, εφοδιασμένοι με σκαλίτσα στην οποία ο ένας σκαρφαλώνει, οι Ισπάνοι και κυρίως οι Ανδαλουσιανοί είναι και λίγο μπάσματα, και ο άλλος βαστάει. Στη συνέχεια ο σκαρφαλωμένος μαζεύει τα πορτοκαλάκια και τροφοδοτεί με αυτόν τον τρόπο το χιτωνιο αυτού που βρίσκεται επί της γης. Στη συνέχεια οι ρόλοι εναλλάσσονται. Η αστική καλλιέργεια εσπεριδοειδών είναι δυνατη γιατί εργασίες όπως το κλάδεμα, η λιπανση, το ποότισμα κλπ είναι κοίνες στα αστικά και στα παραγωγικά δεντρα του αγρού.
Άσε που το μοντελάκι που φοριεται στη συγκομιδή είναι το απόλυτο χειμερίνο αστικό must 'κει κάτου στη Σεβίλλη.

Μαζεύοντας πορτοκάλια μέρος 1

2006-07-12T10:35:00.000+02:00

Προκειται για μια δραστηριοτητα που οργανώνεται από κάποιους αγρότες, ως συμπλήρωμα της ετήσιας συγκομιδής πορτοκαλιού. Ο αγρότης μαζεύει κανονικά τα πορτοκάλια του, κατά τα γνωστά... Τα πορτοκάλια ωστόσο δεν είναι ναζιστικά όμοια μεταξύ τους, οπως, πχ τα pringles. Yπάρχουν πορτοκαλια πιο όμορφα και πορτοκάλια πιο ασχημα... Και οπως συχνά συμβαίνει, στις συγχρονες δυτικές κοινωνίες, τα ασχημα πορτοκάλια δεν κάνουν ουτε για μαρμελάδα ούτε για αμίτα (πίνεις χυμό), ουτε καν για φάντα. Οπως η απροικη κόρη, έτσι και το άσχημο πορτοκαλι είναι καταδικασμένο να παραμείνει στο κλαρί (και ουχί στο ράφι), αν και είναι εξίσου γευστικό με το πιο εμφανίσιμο. Για την εκμετάλλευση αυτού του άσχημου καρπού, ο αγρότης μετατοπίζει τον άσχημο πορτοκαλοπληθυσμό από το κλαδί στο σφυρί. Έτσι, επιτρέπει την είσοδο ομάδων ανθρωποπληθυσμού, κυρίως τουριστων από τη βόρεια Ευρώπη που ψωφάνε για κάτι τέτοια, που τους παθιάζει η ίδεα να συλλέξουν οι ίδιοι με τα χεράκια τους το φρούτο από το δέντρο κι ας είναι και άσχημο. Η συγκομίδη γίνεται κατά την περίοδο της ωρίμανσης του φρούτου, όταν οι συνθήκες για την κατανάλωσή του είναι ιδανικές.

Το χωράφι μετατρέπεται αυτοστιγμεί σε εμπορικό κέντρο: Τόπος εκλογής του καλύτερου πορτοκαλιού. Εξάλλου και η τυπολογία του χωραφιού θυμίζει σουπερ μάρκετ με διαδρόμους και κλάδια (αντί για ραφια). Στην έξοδο δε θα μπορουσε να λείπει η ταμίας που ζυγίζει και χρεώνει τη συγκομιδή του καθένα.. Μ' αυτά και μ' αυτά, ο αγρότης τερματίζει επιδέξια της περίοδο της συγκομιδής.

Σε κάποια μέρη αυτή η τακτίκη είναι συνηθισμένη και μάλιστα απότελει δικαίωμα του καταναλω΄τη που δεν έχει ανάγκη ΄την αδεια του αγρότη, ούτε την υποχρέωση να πληρώσει για το άσχημο φρούτο.

Benedicto XVI

2006-06-29T17:25:00.001+02:00

Δεν μπορω να προσδιορίσω ακριβώς το γιατί, αλλα πολυαναμενώμενη επίσκεψη που ποντίφικα στην πόλη μας έχει αρχίσει να με τρομαζει...

θερινο ηλιοστασιο, μερος 1

2006-06-24T17:03:00.000+02:00

Η 21η Ιουνιου ηταν ο,τι μεχρι σημερα με εχει ταυτισει περισοτερο με τον Αλ στο Insomnia.
''Η καλη μερα απο το πρωι φαινεται''
Με κοιταξε με βλεμμα που σε ελευθερη μεταφραση θα μπορουσε να σημαινει: ''Ορεξη εχεις πρωι, πρωι, αθλιο υποκειμενο.''
Ακολουθησε διαλογος που πιστοποιει τη θλιβερη μου διαπιστωση: ''Δεν ειναι επαρκης η ποσοτητα. Σημερα θα σου παρουμε μονο αιμα. Προσπαθησε αυριο το πρωι να γεμισεις''
Θα προσπαθησω, διαβεβαιωσα. Ακουλουθησε η διαθεση νεου φιαλιδιου συλλογης ουρων (διαμετρου 1.5 εκ, οσο ο αρμος στα δαπεδα μαρμαρου, για την πληρωση του οποιου απαιτουνται οι στοχευτικες ικανοτητες του Γουλιελμου Τελλου και η ψυχραιμια του Αργυρη Καμπουρη στον τελικο του ευρωμπασκετ '87), ληψη αιματος μετα λιποθυμιας, μπουγελωμα και βλεμμα εξηνταχρονης νοσοκομας που σε ελυθερη μεταφραση θα μπορουσε να σημαινει ''Επρεπε να ειχα εξετασει το ενδεχομενο της προωρης συνταξιοδοτησης'', τι γλυκος ανθρωπος.
Ηταν ακομα μονο 9 το πρωι. Κατατροπωμενη πηρα το τραμ της επιστροφης. Μετα απο λιγο και ενω εξηγουσα σε συγγενικο προσωπο στην αλλη ακρη της μεσογειου το δραμα μου, διαπιστωσα πως ημουν μονη στο αδειο ακινητο και ερμητικα κλειστο βαγονι. Ο χρονος εμοιαζε να εχει παγωσει, σε πληρη αντιθεση με το παχουλο κορμακι μου που ειχε αρχισει να σιγοβραζει. Για καλη μου τυχη, στα ορια νεας λυποθημιας το ματι μου πηρε τον οδηγο εξω απο το παραθυρο. Εγνεψα το sos.
Με κοιταξε με βλεμμα που σε ελευθερη μεταφραση θα μπορουσε να σημαινει ''και που να σφιξουν οι ζεστες...'' και εδωσε τελος στην αιχμαλωσια μου.
Η συνεχεια δοθηκε στον εργασιακο μου χωρο μιση ωρα αργοτερα.

paella de marisco, ενα έπος...

2006-06-21T15:50:00.000+02:00

Περιμενοντας στοικα (ουτε διαλυτικα δυναμαι να ανακαλυψω αναμεσα στα κουμπακια, παλι καλα που ξερω τουλαχιστον που ειναι το κομμα, θα ξεχασω και τα λιγα ελληνικα που ηξερα μου φαινεται...) τη θεια εμπνευση, συνεχιζω στο ιδιο μοτιβο...

Paella de marisco (παεγια ντε μαρισκο, παεγια θαλλασινων).
Λιγα λογια ως εισαγωγη: Περασα (και συνεχιζω να περναω) τον τελευταιο χειμωνα στην πατριδα της γνωστης παεγιας, τη Βαλενθια... Δε συνιστω το εγχειρημα σε φιλους, αλλα ναι, θα μεταλαμπαδευσω ο,τι πιο σημαντικο εμαθα εδω...

paella: ρηχο μεταλλικο σκευος με χερουλια, τυπου σαγανακι. Μπορει να αντικατασταθει απο αναλογης χρησης σκευη, πχ, ενα μεγαλο τηγανι.

Η γνησια παεγια ειναι αυτη που περιεχει κρεας απο κουνελι και κοτοπουλο, δεντρολιβανο και αλλα καλουδια. Καλη, δε λεω, αλλα προσωπικα προτιμω κατι αφροδισιακοτερο και γι' αυτο προτεινω αυτη των θαλασσινων, που ειναι και η καλυτερη...

Προειδοποιω πως δεν ειναι κατι απλο και γευστικο. Ανηκει στην κατηγορια των πιατων που πρεπει να κοπιασεις για να απολαυσεις, αναμφισβητητα ομως αξιζει τον κοπο. Οπλιστειτε με υπομονη φιλες μου.

Υλικα για 6 ατομα
750 γρ ρυζι: Εδω το σωστο ρυζι για παεγια λεγεται μπομπα. Ειναι ωστοσο πανακριβο και πολλες φορες δεν το χρησιμοποιουνε ουτε οι ντοπιοι (καθωτι και σπαγγοι). Ετσι, χωρις τυψεις φιλες μου, θα χρησιμοποιησουμε καρολινα και θα ευχηθουμε να πανε ολα καλα.
6 καραβιδες
300 γρ γαριδες
περιπου 20 μυδια
4 καλαμαρακια σε κομματια
200 γρ φιλετο πεσκανδριτσας σε κυβους (προεραιτικα)
2 σκελιδες σκορδο στουμπηγμενες
2 ωριμες ντοματες πολτοποιημενες
2 λιτρα ζωμος ψαριου, το οποιο σημαινει: Αγοραζω οτι φθηνο, αλλα φρεσκο παιζει σε ψαρι (κεφαλια και κοκκαλα περιλαμβανονται) και το βραζω, κανενα σαρανταλεπτο, μαζι με καροτα, σελινο, αλατι, πιπερι. Σουρωνουμε Ο ζωμος ειναι ετοιμος και ο,τι περισσεψει, χαλαρα καταψυχεται για την απιθανη περιπτωση που ξαναεπιχειρησουμε τουτο το πονημα...
2 ωριμες ντοματες πολτοποιημενες
1 κουταλια γλυκια παπρικα
1 φλυτζανακι ελαιολαδο
αλατι
1 φακελακι σαφραν

Τι κανουμε τωρα με ολα αυτα...Ριχνουμε στο σκευος το λαδι και ζεσταινουμε (μετρια φωτια). Προσθετουμε τα θαλασσινα, τις καραβιδες, τις γαριδες, τα μυδια και τα καλαμαρακια. Τα τσιγαριζουμε λιγο, με προθεση να αρωματισουμε το λαδι και οχι να τσουρουφλισουμε τα θαλασσινα. Στη συνεχεια τα αποσυρουμε και τα φυλαμε για μετα.
Ριχνουμε στο λαδι το σκορδο, την παπρικα και τη ντοματα. Μετα την πεσκανδριτσα και τσιγαριζουμε λιγο. Προσθετουμε το ρυζι και συνεχιζουμε το καβουρντισμα για δυο λεπτα. Εχουμε σε διπλανη κατσαρολα ετοιμο το ζωμο, ζεστο και stand by. Προσθετουμε ικανη ποσοτητα στην παεγια, ριχνουμε και το σαφραν και βραζουμε κανενα δεκαλεπτο σε μετρια φωτια. Προσθετουμε τα θαλασσινα. Προσθετουμε κουταλια κουταλια ζωμο, αν χρειαζεται, ωσπου να βρασει το ρυζι.
Αν εχουμε χρησιμοποιησει παεγια, η αλλο σκευος που το επιτρεπει, τελειωνουμε το μαγειρεμα με πεντε λεπτα στο φουρνο, για κρουστα και χρωμα στο φαγητο μας. Αν εχουμε χρησιμοποιησει τηγανι, ξεχναμε αυτο το βημα και δε σκαμε.
Οταν ειναι ετοιμο. το σκεπαζουμε για πεντε λεπτα με εφημεριδα η πετσετα και το αφηνουμε να ξεκουραστει.
Σερβιρουμε. Τρωμε με λεμονι.
Αξιζει τον κοπο...

αλλο και τουτο παλι...

2006-06-20T11:22:00.000+02:00

Διαφανες μπετον... και τι αισθαντικα που το χαιδευει αυτο το στοργικο ουγγρικο χερι...

Gazpacho-Iσπανικη Ντοματοσουπα

2006-06-14T16:29:00.000+02:00

Ειχα πολυ καιρο να γραψω και, ως γνωστον, οσο κατι το αφηνεις τοσο σε αφηνει...
Εδω και λιγο καιρο ωστοσο με ειχε πιασει μια νοσταλγια... Διαβαζα αυτα που διηγουνταν οι αλλοι, αλλοι χαρουμενοι, αλλοι πικραμενοι, αλλοι βαριεστημενοι, αλλοι τιποτα απο τα παραπανω και ενιωθα την αναγκη να πω κι εγω κατι, κακως ισως, γιατι ειναι γεγονος πως δεν αισθανομαι και σε μεγαλη φορμα.
Σημερα ειναι τα γενεθλια της μαμας κι ετσι αποφασισα πως ηταν καταλληλη η στιγμη για την επιστροφη, θα δειξει...
Οπως και να 'χει, θα επανελθω με μια συνταγη, γιατι το φαγητο ειναι βιολογικη αναγκη και το θεωρω καλη διπλωματικη λυση...
Περασα εναν κουραστικο,μακρυ και ασταθη χειμωνα και περιμενα ανυπομονα ενα καλοκαιρι που ακομα δυσκολευεται να εγκατασταθει. Το πηρα αποφαση ομως και αποφασισα πως θα κανω σα να ειναι καλοκαιρι. Τι κι αν κυκλοφορω με φουτερ μεσα ιουνιου στα παραλια της Μεσογειου; Ειναι καλοκαιρι και γι' αυτο φιλες μου θα σας μεταδοσω με αγαπη ενα πιατο/κλειδι της ισπανικης κουζινας, μια μικρη παραληψη της ελληνικης...

Γκαθπατσο
Προκειται για κρυο πρωτο πιατο, κατι σαν πολτοποιημενη ντοματοσαλατα, σερβιρεται σε μπωλ η σε ποτηρι, πινεται κατευθειαν, σαν αναψυκτικο η τρωγεται με κουταλι, σα σουπα.

Υλικα
για τη σουπα
4 μεγαλες κοκκινες, γευστικες και ωριμες ντοματαρες, ξεφλουδισμενες, ξεσποριασμενες, το δυσκολοτερο κομματι της συνταγης.
0,5 αγγουρι
0,5 σκελιδα σκορδο
0,5 πιπερια κοκκινη
1 μετριο κρεμμυδι, διαμετρος περιπου 5 εκ.
2 κουτ. σουπας λαδι
2 κουτ. σουπας ξυδι
αλατι, λιγο πιπερι

για το γαρνιρισμα
κρουτον, τουτεστιν μικρα τετραγωνα κομματακια ψωμιου, φρυγανισμενα, η τηγανισμενα, η αγορασμενα
πιπερια, ντοματα, αγγουρι, κρεμμυδι κομμενα σε μικρουλια καρεδακια

Εκτελεση
Ριχνουμε ολα τα υλικα της σουπας στο μπλεντερ και πολτοποιουμε χωρις τυψεις και ελεος.
Σερβιρουμε και προσθετουμε στο μπωλ τα κομματακια της γαρνιτουρας. Καταναλωνουμε αφοβα.
Το φυλλο βασιλικου της φωτογραφιας ειναι σκετο εφε και μπορει να αντικατασταθει απο οποιοδηποτε αλλο πρασινο φυλλαρακι της αρεσκειας μας.
Ειναι δροσερο και ελαφρυ, το γκαθπατσο, οχι το φυλλο, ο,τι πρεπει δηλαδη...

ΥΓ: Δεν ξερω να βαζω τονους απο αυτο το αλλοθρησκο πληκτρολογιο.

morella

2005-12-16T15:23:00.000+01:00

μαμά

2005-12-04T12:57:00.000+01:00

Οι μαμαδες ειναι απο τις καλυτερες εφευρεσεις. Ερχονται ξαφνικα απο τη χωρα τους φορτωμενες με λιχουδιες και αγαπη και προσπαθουν να σε καλμαρουν, ασχετα αν τελικα σε τσιτωνουν χειροτερα.Εχουν την καλη συνηθεια να χαιρονται με οτι κανεις και να πιστευουν πως εισαι ο καλυτερος του κοσμου, πραγμα εξαιρετικα διασκεδαστικο και μαζι εκνευριστικο, μια σχεση αγαπης δηλαδη. Η δικη μου μαμα ερχεται απο τη χωρα του καλου calatrava και μου εφερε, εκτος απο μπακλαβα, τα αρχιτεκτονικα θεματα, μη χασω την επαφη με τα αρχιτεκτονικα δρωμενα της χωρας, καθωτι φετος εχει και αφιερωμα στο αττικο τοπιο.

Το δωρο πολυ ευστοχο γιατι μεταξυ αλλων, δημοσιευονται οι βραβευμενες προτασεις για την ενοποιηση αι αναπλαση των κοινοχρηστων χωρων του κεντρου της πολης των ιωαννινων, ενα θεμα που με ενδιαφερει, γιατι εχει να κανει με το δημοσιο χωρο, ενα θεμα πονεμενο στη ελλαδα, οπως ολοι ξερουμε. Γελασα κα εκλαψα με το πρωτο βραβειο, μια ομαδα νεων αρχιτεκτονων, απο το ΕΜΠ, την ιδια σχολη που τελειωσα κι εγω. Κριμα. Νομιζω πως αυτη η προταση συνοψιζει και τη γενικη φιλοσοφια της σχολης μας, τουλαχιστον οσο εγω φοιτουσα, "αγαθες προθεσεις και σε δουλεια να βρισκομαστε". Μα ειναι δυνατον, προβολοι για την αντιμετωπιση της αστικης κλιμακας; Καταλαβαινεις, καποια παρατηρητηρια, στυλ μπαλκονι με καγκελο, πανω απο το τειχος για να χαζευει κανεις τη λιμνη, ορθιος, στριμωγμενος μαζι με αλλους ρομαντικους.

Η ολ ταιμ κλασικ φιλοσοφια, η ιερη αρχαιοτητα, το καλο δεντρο και το κακο αυτοκινητο; Ξερεις τωρα, καποιοι αθλιοι πανε και παρκαρουν στον αρχαιολογικο χωρο, κι ετσι αφου πρωτα τους εξοστρακισουμε και τους στειλουμε στο υπογειο, γιατι αυτο ειναι για τα αυτοκινητα, θα φυτεψουμε μερικα δεντρακια, θα βαλουμε μερικες πορειες και θα κανουμε και μερικα κονσερτα για να αναδειξουμε τις καλες αρχαιολογιες, να βιωσει ο κοσμος τα ερειπια βρε παιδι μου...

Χαραξεις, ως βασικη ιδεα για την επιλυση προβληματων αυτης της κλιμακας; Νομιζεις πως η περιπτερου ενδιαφερεται παρα που για το αν τα παγκακια και τα φωτιστικα ακολουθουν κανναβο...

Ασε πια το βασικοτερο της προτασης, που ειναι μια μεγαλη πλατεια, διπλα σε μια μεγαλη πλατεια. Αντιδιαμετρικα αντιθετο με το αλλο ολ ταιμ κλασικ, "η κεντρικη πλατεια".

Δεν καταλαβαινω. Δε μου προκαλει βεβαια και εκπληξη, ειμαι πεπεισμενη πως οι νικητες ειναι και αξιοι και εργατικοι και την παιζουν στα δαχτυλα την πολη, αυτο εξαλλου φαινεται.

Ειναι ομως και νεοι αρχιτεκτονες που θα επρεπε να ειναι σε θεση να σχεδιαζουν για την εποχη τους (και δεν εννοω γιγαντοοθονες με τις τιμες των προιοντων της λαικης)

Δε γρινιαζω γιατι εξαλλου ειμαι πεπεισμενη πως αν τελικα κατασκευαστει κατι απο ολα αυτα, καμια σχεση δε θα εχει με το πρωτο βραβειο, θα ειναι κατι πολυ χειροτερο με ζαρντινιερες και λοιπα αξεσουαρ. Ετσι, ειμαι κι εγω ησυχη. Κριμα. αλλη μια φορα. και φταινε οι αρχιτεκτονες οπως εγω, που νομιζουν πως ειναι θυματα και πως φταιει ο αναδρομος ερμης για το οτι ποτε δεν καταφεραν να αποδειξουν το ρολο τους. Γιατι οταν γινονται ολυμπιακοι στην αθηνα το ολυμπιακο σταδιο θα το σχεδιασει ο Καλατραβα κι οχι ο Μπιρης. Γιατι στη σχολη ειναι αδιανοητο να παραδωσεις ενα κτιριο με περσιδες, χωρις να ξενυχτισεις τρια βραδια συνεχομενα για να τις κοψεις μια, μια, χωρις ποτε να αναρωτηθεις: μηπως χανω την ουσια;

Συνηστω ανεπιφυλακτα σε ολους να κανουν ταξιδια, workshop και μεταπτυχιακα, οχι γιατι στη σχολη δε μαθαινουμε τιποτα, αν οχι τιποτα αλλο, μια αισθηση του χωρου την αποκταμε, αλλα γιατι υπαρχει κοσμος που προλαβαινει να σπουδαζει, να δουλευει, να εχει οικογενεια και να ταξιδευει καθε εβδομαδα. Γιατι σημασια δεν εχει να δουλευεις για να δουλευεις, αλλα να εισαι παραγωγικος και, κυριως, περιεκτικος. Γιατι ολες αυτες οι λεπτομερεις που δημοσιευει το detail δε λυνοναι απο τη γενικη χαραξη. Γιατι ζουμε στο 2005 κι οχι στο 1930.

Ειμαι πολυ θυμωμενη με τα αρχιτεκτονικα δρωμενα στη χωρα μου, τουλαχιστον ετσι οπως τα αφησα.

χειμωνας

2005-12-03T23:48:00.000+01:00

Παει και τελειωσε, το καλοκαιρι... Το πηρα αποφαση. Δε μου αρεσει και πολυ ο χειμωνας, δεν υποφερω το κρυο, δεν εχουμε και θερμανση στο σπιτι και καταψυχομαι. Τελικα δε θα μπορεσω να παω τα χριστουγεννα στο καλοκαιρι, οπως ονειρευομουνα, δεν πειραζει ομως, παντα ονειρευομουνα να μην μπορεσω να κανω κατι γιατι "εχω πολλη δουλεια", κοντευω τριαντα χρονων (ενταξει ειμαι μονο 28) και ειναι η πρωτη φορα που μου συμβαινει αυτο... ειμαι σχεδον συγκινημενη στη σκεψη πως μπορει καποια μερα να ζω σαν κανονικος ενηλικας... Απιστευτο πραγματικα. Κοιτα να δεις τι μπορει να παθεις. Ξαφνικα, να συνειδητοποιησεις πως δε μπορεις να πας με τον καλο σου στη γουατεμαλα να χαζεψεις μαιμουδες. Ειναι αδυνατον, δεν προλαβαινω... Τελος παντων. Την επομενη φορα θα προγραμματιστω καλυτερα, γιατι δε γινεται να στερειται κανεις εμπειριες για τη δουλεια. Ειναι θεμα προτεραιοτητων. Στη ζωη υπαρχουν σημαντικα και ασημαντα.
Τελος παντων. Ολα καλα. Εχω και ενα ευχαριστο νεο για σας φιλοι μου, παρουσιασα τα νεκροταφεια (με τεραστια επιτυχια, συμπληρωσα ενα κενο της ανθρωποτητας) και αυτο ηταν ο,τι με εχει αγχωσει περισσοτερο ως σημερα... Περασαν, η γιορτη μου, τα γενεθλια μου, η συναντηση των αρχηγων των μεσογειακων κρατων, η νικη της μπαρτσελονα κοντρα στη μαδριτη και δεν καταλαβα τ ι π ο τ α. Αισχος. Οχι οτι εχασα και κατι σπουδαιο, εγω εξαλλου ειμαι με την Εσπανιολ, αλλα, αν η ζωη περναει και δε χαιρεται κανεις τις μικρες στιγμες δεν εχει νοημα. Ηταν ενα απο τα συμπερασματα στη διπλωματικη μου...
Ευτυχως ηρθε η μαμα μου να με στηριξει ψυχολογικα, να με πεισει να κλεισω το κινητο και να αισθανθω λιγο ανθρωπος. Και η αληθεια ειναι πως νιωθω ηδη καπως καλυτερα!

τα νευρα μου...

2005-11-10T16:34:00.000+01:00

Τι να πω, τα εχω πια χασει... Ειμαι σ' αυτο το πολυ ενδιαφ'ερον μαστερ, εδω και πολυ καιρο ειναι η αληθεια, και τωρα πια, ειπα κι εγω να το τελειωνω, να ξεκινησω ενα νεο κεφαλαιο στη ζωη... Δεν ξερω γιατι, παντα με εδιαφεραν τα νεκροταφεια και αποφασισα να κανω πανω στο θεμα αυτη τη ρημαδιασμενη τη διπλωματικη μου, μεαποτελεσμα να κινδυνευω να εγκατασταθω μονιμα σε ενα απο αυτα πριν την ωρα μου νεα κοπελα.... Οι αλλοι μου συμφοιτητες κανουν ο καθενας τους απο ενα θεματακι, παραδιδουμε σε τρεις διαφορετικες ημερομηνιες, αναλογα με την επιλογη μας (κουφια η ωρα που την εκανα) και ολα καλα και ωραια... Δεν καταλαβαινω γιατι ειδικα εγω, να ανηκω στη συγκεκριμενη ομαδα που τελικα πρεπει να παραδωσει μια εβδομαδα νωριτερα απο αυτο που προγραμματιζοταν και μαλιστα να μην ενημερωθω προσωπικα, αλλα να το μαθω τυχαια. Τα νευρα μου πια. Δε θελω να γρινιαζω, αλλα δεν τολμω ουτε να ανοιξω το αρχειο στον υπολογιστη, να κοιταξω που βρισκομαι με τις μαλακιες τους... Κι ολα πρεπει να ειναι στην εντελεια ως την τεταρτη,λιγοτερο απο μια βδομαδα δηλαδη... Ε, οχι φιλοι μου. Οπως και να το κανουμε η μερα εχει μονο 24 ωρες και ο εκτυπωτης συγκεκριμενες ταχυτητες. Τι να κανω, να ζητησω δανειο και να αγορασω laser ; Τι να πω. Απαραδεκτο. Θα το αντιμετωπισω σαν προκληση (μηπως εχω και αλλη επιλογη;). Δεν ανοιγω την πορτα, δεν απανταω στα τηλεφωνα, δεν ειμαι εδω για κανεναν...

ριζοτο

2005-11-05T12:01:00.000+01:00

Μερικες φορες μιλαω αν και δεν εχω τιποτα να πω... Ετσι, αντι να το βουλωσω, οπως θα εκανε ο καθε φυσιολογικος ανθρωπος, συχνα γραφω μια συνταγη που εχω δοκιμασει να φτιαξω και να φαω και που πραγματικα αξιζει τον κοπο... Η μαγειρικη και η καταναλωση τροφιμων, και οχι μονο, αποτελουν αγαπημενες δραστηριοτητες. Επισης με χαλαρωνει αφανταστα η αναγνωση συνταγων και διαβαζω καθημερινα μια πριν κοιμηθω.
Ζω με μια Ιταλιδα. Συμπαθης σε ολα. Επαινει την πατριδα της και την κουλτουρα της (παρα τα μετρα Μπερλουσκονι που κατεβασαν το Ρομπερτο στο δρομο), σε τετοιο βαθμο που ο μεσος θνητος αναρωτιεται αν μιλαει για τη γνωστη Ιταλια, ή για, την επισης γνωστή, γη της επαγγελιας...
Το συγκεκριμενο πολιτιστικο στοιχειο ειναι, πιστευω, αξιοσημείωτο.

Ριζοτο μιλανεζα

Φιλες μου δωστε βαση.
Καιμε 4 κουταλιες βουτυρο σε ενα βαθυ τηγανι και σωταρουμε σε αυτο ενα κρεμμυδι.. Προσθετουμε 1 φλυτζανι ρυζι (το αρμοζον λεγεται αρμποριο, αλλα και το καρολινα κανει μια χαρα πιστευω) και το καβουρντιζουμε 3-4 λεπτα. Σβηνουμε με λευκο κρασί (1 ποτηρακι). Σε κατσαρόλα παραπλεύρως, ζεσταινουμε ζωμο λαχανικων. Υπαρχουν δυο τροποι να τον αποκτησετε.
Βραζετε ποικιλα ζαρζαβατικα, καροτα, κρεμμυδι, μαιντανο, σελινο σε νερο και αλατι...
Σε σκετο βραστο νερο, ριχνω εναν κυβο maggi. Δοκιμασε να δεις νοστιμια... Αλατι κατα βουληση.

Τι να σας πω φιλες και φιλοι; Η επιλογη ειναι δικη σας. Οι πιο ανεπροκοποι απο σας ας ακολουθησουν τη δευτερη λυση και ας μην το πουν σε κανενα. Αποστηθειστε απλως, καλου, κακου, τη συνταγη του σπιτικου ζωμου, απλη ειναι και ειμαστε ετοιμοι για τις sos ερωτησεις στο τραπεζι.
Συνεχιζουμε ακαθεκτοι και με τον πολυποθητο ζωμο στην κατσαρολα. Με κουταλα προσθετω το ζωμο στο ρυζι, κουταλια κουταλια με υπομονη και συνεση. Ριχνω ποσοτητα ικανη να καλυψει το ρυζι, περιμενω να το πιει και επαναλαμβανω. Δε βαριεμαι φιλες μου. Ειναι πολυ βασικο να μαγειρευουμε χωρις να σιχτιριζουμε. Το ριζoτο ειναι λιγο κακομαθημενο και απαιτει να στεκομαστε στο πλαι του καθε στιγμη, οπως ο αρρωστος συγγενης. Φερθειτε του με αγαπη και δε θα το μετανιωσετε. Καπου εδω προσθετω και το σαφραν. Καποια στιγμη, το ρυζι θα βρασει, ειναι αναποφευκτο, εμπιστευθειτε με. Τοτε, και μονο τοτε, δοκιμαζω, διορθωνω σε αλατι και προσθετω μια κουταλια βουτυρο. Στη συνεχεια, καλυπτω αυτο το υπεροχο κιτρινωπο καταπλασμα με μισο εκατοστο παρμεζανα. Το καλυπτω με πετσετα και το αφηνω στην ησυχια του κανενα πενταλεπτο. Σερβιρω και τρωω, γιατι την αλλη μερα σαφως χανει και θυμιζει στοκο ανακατεμμενο με θιαφι. Πολυ νοστιμο φιλες μου και πολυ χορταστικο, εντελως ακαταλληλο για καθε περιπτωση «κατι ελαφρυ για το βραδυ».

Σημ 1: Αντι για σαφραν μπορουμε να χρησιμοποιησουμε και αλλα υλικα. Για παραδειγμα αγκιναρες (που προηγουμενα εχουμε λιγο βρασει), κολοκυθα (ομοιως λιγο βρασμενη και στο σερβιρισμα ριχνουμε απο πανω καβουρντισμενο αμυγδαλο ή κουκουνάρι), φραουλες (ωμες).
Σημ 2: Η προσφωνηση φιλες μου ειναι τυχαια και μπορει κατα περιπτωση να αντικατασταθει απο αλλες αναλογες, φιλοι μου, αγαπητοι μου, συντροφοι κ.ο.κ.

açores

2005-10-25T19:02:00.000+02:00

Ας δουμε τη ζωη απο τη θετική της πλευρά...

barcelona

2005-10-15T14:18:00.000+02:00

Θα μιλησώ για κατι που με απασχολεί από καιρό και που, πολυ φοβαμαι, δεν απασχολεί κανεναν αλλο, περα απο καποιες εξαιρεσεις...
Αποφάσισα ομώς πως δε με νοιαζει, στο κατω κατω δικο μου είναι το μπλογκ, για να πω τον πονο μου το ξεκίνησα και οποιος θελει το διαβαζει, αλλιώς καθομαι και το καμαρώνω μόνη μου.
Αυτή ειναι η καταλανική σημαία (οποιος δει το λινκ θα διαπιστωσει πως υπαρχoυν κι αλλα γκατζετ, περιγραφονται λεπτομερως μονο στα καταλανικα, γιατι αυτη ειναι η γλωσσα μας, μιλαμε βεβαια οοοοολοι ισπανικα, αλλα οχι με εσενα, μονο για να βλεπουμε big brother)

Αναγκαστικα γενικευω, δεν ειναι η παγια τακτική μου, αλλα για τις αναγκες του κειμενου.

Απο οσους ξενους γνωριζω (Ελληνες συμπεριλαμβανονται), ειμαι η πιο φιλα προσκειμενη στους ντοπιους, τους συμπαθω, κανω μαθηματα καταλανικων και κανω τις ασκησεις και νομιζω πως αντιμετωπιζουν ακομη και το ρατσισμο των υπολοιπων εθνικων μειονοτήτων που ζουν στον τοπο τους. Οταν ήρθα, πανω, κατω ηξερα πως εδω κατι παιζει σε αλλη γλωσσα.

Η Βαρκελωνη δεν ειναι σανγκρια και φλαμενγκο. Αυτα ειναι για τα αμερικανακια που πανε πανω κατω στη Ραμπλα.

Ειναι σαρδανα και καβα.

Οι Καταλανοι προσφατα συνεταξαν το κειμενο της estatut, οπου, πανω, κατω καθοριζουν τη σχεση που επιθυμουν να εχουν με την υπολοιπη χωρα, πανω, κατω καμια.

Αλλοι παλι λενε για αυτους:

Είναι οι Εβραίοι της Ισπανίας. Ειναι εργατικοι, τσιγκουνηδες (la pela es la pela), εθνικιστες, αλαζονες, βαρετοι, ξενερωτοι.

Τερμα οι γενικευσεις.

Εγω. Ηρθα εδω πριν δυο χρονια και 11 μερες ακριβως. Η γνωμη μου ειναι πως αυτοι που ηρθαν ως εδω, οπως κι εγω και δεν τους αρεσει, να πανε στο σπιτι τους. Εγω θα μεινω. Τωρα υποτιθεται πως εμενα μου αρεσει...

Η αληθεια ειναι πως εχω με αυτο τον τοπο μια σχεση αγαπης/μισους. Αλλες φορες μου τη σπανε οι καταλανοι και ο φανατισμος τους, αλλες παλι φορες τους δικαιολογω, απολυτα ομως. Ειναι ανησυχητικο αυτο;

Η βαρκελωνη ειναι πολυ ομορφη. Εκνευριστικα. Ειναι φτιαγμενη για να ειναι ομορφη. Ειναι μια κενη χαζογκομενα! Επισης, εχω σκυλοβαρεθει να γνωριζω "ενδιαφεροντα" ατομα. Αυτοι συνηθως ειναι: ξενοι (μη καταλανοι/ισπανοι), "καλλιτεχνες"(η χειροτερη μου λεξη), μουσικοι, φωτογραφοι, αρχιτεκτονες κλπ. Μενουν εδω απο 6 μηνες ως 5 χρονια. Μετα "κουραζονται απο την πολη" και φευγουν για αλλο μαχαλα. Αποτελουν ενα διαρκως εναλλασσομενο κομματι του πληθυσμου, επιδρουν στην ταυτοτητα της πολης και της αλλαζουν τον αδοξαστο. Οι τουριστες. Μιλιουνια. Οποιος γνωριζει καταλανικη οικογενεια που να ζει στο γοτθικο κεντρο, ας με ενημερωσει και θα τον κερασω ενα αψεντι. Οι τουριστες δε φταινε σε τιποτα οι ανθρωποι, αλλα το γοτθικο κεντρο ειναι ενα ομορφο θεματικο παρκο, ολοκληρο, τα μαγαζια, η αγορα, οι πλανοδιοι, ολα... Τοση ομορφια, τοση βιτρινα... Η Βαρλελωνη ειναι μια πολη βιτρινα! Ολοι ειμαιστε κουλτουριαρηδες και προβληματισμενοι. Επενδυουμε στην τεχνη και παμε σινεμα και θεατρο. Εχουμε τον Gaudi, το Miralles, το Subirachs και μανια επιδειξης και κομπλεξ ανωτεροτητας. Και το μοντελο μας φοβαμαι δεν ειναι και πολυ αειφορο...

Δυσκολευομαι να ενταχτω, γιατι δεν μπορω να καταλαβω που πρεπει να ενταχτω. Τι ισχυει απο αυτα που βλεπω γυρω μου; Ο μεσος καταλανος τωρα, ζοριζεται ο ανθρωπος. Λιγο το κοστος κατοικιας, λιγο η τιμη της ντοματας, μεταναστευει ο ανθρωπος σε αλλη γη σε αλλα μερη, γιατι 1200 ευρω το μηνα για ενοικιο, οπως και να το κανεις δεν ειναι και λιγα για μια οικογενεια στο κεντρο της πολης. Εξαλλου οι μισθοι δεν ειναι και πολυ υψηλοι... Εξαλλου, με τοσους ξενους και φοιτητες δε μενουν αδεια τα σπιτια. Ο μεσος καταλανος αγανακτει και με το δικιο του.

Μα καλα, και ποιος διαμορφωνει αυτη την κατασταση; Δεν ειναι και λιγοι οι καταλανοι που νοικιαζουν τα σπιτια τους τρεις φορες ακριβοτερα σε φοιτητες που συγκατοικουν δεκα δεκα, απο οσο θα το νοικιαζαν σε μια οικογενεια που συντηρειται με δυο μισθους. Δεν ειναι, ομως, και λιγοι οι καταλανοι που αναγκαζονται να νοικιαζουν ενα δωματιο στο σπιτι τους, για να πληρωνουν το δανειο στην τραπεζα.

Γιατι θα χτιστει ακομα ενα μουσειο διακοσμητικων τεχνων; Εμενα αυτο που μου λειπει ειναι κατι πιο μπαναλ, πιο κουτρε βρε παιδι μου... Ακομα διψαει για τεχνη αυτος ο λαος;

Τωρα θα με ρωτησεις γιατι δεν τα μαζευω να γυρισω στη μαμα μου και δε θα εχεις αδικο...

Οσο κι αν σε ξαφνιαζω αγαπω καταλουνια!

Το μπλογκινγκ ειναι μια μορφη ψυχοθεραπειας.

σοκολατα

2005-10-14T14:24:00.000+02:00

Δεν ξερω εκει, εδώ πάντως το καλοκαίρι τελειωσε, αυτό είναι σιγουρο. Βρέχει ασταμάτητα, μας κοβουν το ρεύμα για 24 ολοκληρες ωρες, μας ξεπαγωνουν τα μπιφτεκια που με τοση φροντιδα καταψυξαμε ακριβως την προηγουμενη μερα, αναγκαζομαστε να τα καταναλωσουμε παραυτα, αν και προοριζονταν για αργη καταναλωση επι μηνες. Περπαταμε απο το μετρο ως το σινεμα και μοιαζουμε με μπουγαδα που μολις βγηκε απο πλυντηριο που δεν εχει στιψιμο, κρυολογουμε και εχουμε ορeξη για σοκολατα και οχι για γρανιτα απο λεμονι. Οδηγουμαστε λοιπον στο συμπερασμα πως ερχεται, αργα αλλα σταθερα ο χειμωνας. Τα συμπτωματα γνωστα και το συμπερασμα λογικο.

Τωρα θα γραψω μια συνταγη. Ηταν προφανεις νομιζω οι προθεσεις μου. Ελπιζω να τη δοκιμασει καποιος, ειναι απλη, επιτυχημενη και καταλληλη για συνοδεια καφε ή αφεψήματος. Προκειτα για μικρα και υπουλα θερμιδικα στουκας που ομορφαινουν τη ζωη, της δίνουν μπρίο και νόημα. Μην τα φας ολα. Θα σε πονέσει η κοιλια σου.

Μπουκιες σοκολατας

Θα χρειαστουμε

50γρ βουτυρο (σε θερμοκρασια δωματιου)

2 κροκοι αβγου κοτας

100γρ ζαχαρη αχνη

5 κουταλιες μαυρο τσάι (σε μορφη αφεψηματος, ζουμι, οχι τα φυλλαρακια)

αμυγδαλο και φουντουκι κατα βουληση

ξυσμα απο μισο πορτοκαλι

350 γρ μαυρη σοκολατα ή κουβερτουρα

1 κουταλια ρουμι η κονιακ

κακαο σε σκονη

Εκτελουμε χωρις φοβους και αναστολες.

Σε ενα ρηχο ταψακι στρωνουμε λαδοχαρτο η, εναλλακτικα, αλουμινοχαρτο, που υστερει όμως σε αντοχη. Το αφηνουμε ησυχο. Χτυπαμε το βουτυρο με τους κροκους και τη ζαχαρη. Αλυπητα. Ωσπου να ασπρισουν. Προσθετουμε το ξυσμα και ανακατευουμε με λιγοτερη μανια. Λιώνουμε τη σοκολατα σε μπαιν μαρι, εδώ το λεμε μπανιο μαρία, αρχικα γελασα,αλλα μετα αποφασισα πως ειναι μια εκφραση πιο αρμοζουσα σε συνταγη στα ελληνικα. Μπανιο μαρία λοιπον, Οταν λιωσει, πρωτα ο Θεος, την προσθέτουμε στο μίγμα. Τα αμυγλαλα, φουντουκια κλπ, καθως και το οινοπνευματωδες, και το τσαι, επισης. Ξαναματανακατευουμε.

Δωστε βαση: Βαζω το μιγμα στο ταψι και το κουναω για να απλωθει καλά και ομοιόμορφα σαν πιτουλα (εκφραση της μαμας μου, κατατοπιστικη νομιζω). Το βαζω στο ψυγει να πηξει/κρυώσει. Το βγαζω και το κοβω σε κομματακια 2.5 επι 2.5 εκ, περιπου, σημασια στη λεπτομερεια... Τυλιγουμε τα κομματια στο κακαο και σερβιρουμε η τα φυλαμε στο ψυγειο σε μεταλλικο κουτι καμια βδομαδουλα...

Γεια σου/adeu.

wallace+gromit

2005-10-12T00:46:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλα τελευταία, όλο και λιγότερες ταινίες με συγκινούν. Ίσως φταιει κιολας που διαμενω στην αλλοδαπη και αναγκαζομαι να κανω μεταφραση με αποτελεσμα να χανομαι κάπως σε αυτή.
Δεν ξερω μήπως απλώς δεν καταλαβαίνω. Αν και ντρεπομαι λίγο, θα παραδεχτώ πως ο ασιατικος κινηματογράφος δεν είναι και το καλυτερό μου, με κουράζει λίγο όλη αυτή η ποιηση, όλο αυτό το επίπεδο, αυτή κουλτουρα, αυτό το συνεχες ακατανόητο θρόισμα που βγαίνει απο το στόμα των πρωταγωνιστών. Εδω, στην Ιβηρικη, βέβαια, παίζει και η επιλογή να απολαυσεις και τα ισπανικά τους, αλλα είναι μια λύση που γενικά, δε συνισταται. Ας μην ειμαι, ωστοσο αδικη. Κι ας μη γενικολογω. Μερικές ταινίες μου αρεσαν πολύ. Αλλα ολη αυτή η ομαδική επιδρομη, απλά, δεν είναι για μενα.
Τωρά, μετά απο τόσα παντελόνια που έλιωσα στο Στουντιο και στο Αστυ, επι σειρά ετών, δεν μπορώ και να το ριξω αποκλειστικά στο χολυγουντ.
Θυμαμαι με νοσταλγια εκείνο τον καιρο που απολαμβανα το μωρο της Μακον και αναρωτιέμαι γιατι δε πειθομαι, με τιποτα όμως, να επαναλαβω το εγχείρημα.
Τελος πάντων, κυριως αισθανομαι απογοητευμενη απο τον ευρωπαικο κινηματογραφο και ευθαρσως δηλωνω πως δε μου αρεσε το mar adentro (η θαλασσα μέσα μου) κι ουτε και τιποτα αλλο τελευταια, εξαλλου.
Τωρα, αν κατι καταφερει να μου ξυπνησει καποιο βαθυτερο συναισθημα, περα απο ακατανικητη υπνηλία, θα είναι, κατα καποιο τροπο γιατι με σοκαρει. sin city για παραδειγμα. Old boy επισης. Δεν είναι όμως και για καθε μέρα αυτα τα πραγματα, που να τα βρεις, κιολας, εξαλλου.
Ασε που βαριεμαι φρικτα την τηλεοραση. Αδυνατον να με καθηλωσει. Να τα καταφερω να συγκεντρωθω, στοιχειωδως έστω. Τιποτα. Απο την εποχη του Ντολτσε Βιτα... Το τελευταίο μου, τηλεοπτικά αφιερωμενο, εγκεφαλικο κύτταρο πεθανε, όταν γεννήθηκε το μωρό της Ντοριτας.
Τι να γινει λοιπον, παραδεχομαι πως τελευταια αποφευγω τις ταινιες προβληματισμου, θέλοντας και μη, κι ετσι τουλαχιστον ξερω τις προσδοκίες μου. Εχω γινει λιγο ποκεμον. Δε μ' αρεσει αλλα υπαρχουν και χειροτερα (πχ το broken flowers).

Eίδα, λοιπον, τελευταία το wallace+gromit. Μου αρεσε πολυ, αν και εκανα τη δυσκολη. Συνοψίζεται στο εξής κλισέ "σημασία στη λεπτομέρεια".

Πολυ συνεπης στις προθεσεις της, ταινια. Ο Wallace ειναι εξολοθρευτης κουνελιων, και μάλιστα με φιλοζωικο τροπο, και ιδιοφυια στο επαγγελμα του (μπραβο). Ο Gromit ειναι πιστος φιλος και συνεργατης (και σκυλος). Οι δυο τους προστατεύουν την πόλη από τις κουνελοεπιθεσεις ενοψει της μεγαλης γιορτης του ζαρζαβατικου στην επαυλη Τοτινγκτον, της ομονυμης λαίδης Τοτινγκτον. Το σεναριο σχεδον ανυπαρκτο, ηλεκτρικη σκουπα για απορροφηση κουνελιων που στη συνεχεια περιθαλπτουν με στοργη οι ιδιοι οι εξολοθρευτες, λαβ στορυ με τη λαιδη και υποτυπωδης περιπλοκη. Ο wallace στην προσπαθεια του να αλλαξει μυαλα στα κουνελια και να τα πεισει να μην τρωνε καροτα, ποτε μην πας εναντια στην (κουνελο)φυση, μετατρεπεται σε ενα απο αυτα, και μαλιστα huge, τις νυχτες με πανσεληνο. Αυτο, ωστοσο, ειναι το λιγοτερο, κλπ, κλπ.

Το εντυπωσιακο είναι πως ολα αυτα γινονται με πλαστελινη και οι λεπτομερειες της καθημερινης ζωης/γκαρνταρομπας/προσωπικοτητας των ηρωων. Η Τοτι είναι ανεπαναληπτη με τα μοντελακια της και οι δαχτυλιες στην πλαστελινη μου προκαλεσαν μια καποια συγκινηση. Μετα, κατα τα γνωστα, φιλια, αγαπη, νικη του καλου. Μια χαρα.

Ενα ευχαριστο απογευμα.

Ακουσα πως είναι έργο τέχνης και παραθέτω το σχολιο, αν και η ίδια αμφισβητώ το περιεχόμενο της λ'εξης τέχνη. Κανενα προβλημα με τη λεξη, απλώς, δε θεωρώ πως οταν λεμε οτι κατι είναι έργο τέχνης, συνεπαγεται πως το σχολιαζουμε θετικα.

it's all greek to me

2005-10-12T00:23:00.000+02:00

Αισθάνομαι πολυ προνομιούχα, που ζω στο εξωτερικό και παράλληλα εχω ανθρώπους να μιλαω αυτη την ακαταλαβίστικη γλωσσα, τα ελληνικα, συχνα, πυκνα, γιατί εχω και φίλους η κοινωνικη... Ετσι, οταν είμαι στο μέτρο και γυρνανε και με κοιτανε που μιλαω στο τηλεφωνο και καταλαβαίνουν μόνο το μαμα... πλακα εχει. Ωσπου κάποια στιγμή λες, δε φρεσκαρω αυτά τα ιταλικά μου, μια που εχω το χρονο, κακά τα ψεματα. Ψαχνεις το καλύτερο. Οτι πιο formal παιζει στην πόλη μας, ο επισημος φορεας εκμαθησης ολων των ξένων γλωσσών.
Συμπεριλαμβανονται τα βάσκικα. Μου το είχαν πει πως δεν καταλαβαίνεις Χριστο. Τα έχω ξαναδεί γραμμενα. Τώρα όμως είδα και τη μετάφραση (στα καταλανικά, δεν ξερω μήπως φταιει και η μεταφραση δηλαδη... Η αποδοση στα ελληνικά ειναι, proudly, δική μου).

MUNDUARI BEGIRATZEKO MODU BAT
Ez onena agian,
ez ederrena agian,
zaharregia, txikiegia, agian.

Ενας τροπος να βλέπεις τον κόσμο.
Ισως όχι ο καλύτερος
Ίσως όχι ο πιο όμορφος
Ίσως παλιος
Ίσως πολύ μικρος.

Νομίζω παραπέμπουν, για ποικιλους λόγους, σε κινεζικα...
Κι ας μου πει κάποιος, αυτοί οι άνθρωποι, πως συνεννοουνται;
Νομίζω κατάλαβα τους συνταξιδιώτες μου στο μετρό... Εγώ ουτε μαμα...

λιγός ακόμα θάνατος

2005-10-10T21:25:00.000+02:00

Once you are dead, put yout feet up, call it a day and let the husband or the missus or the kids or a sibling decide whether you are to be burried or burned or blown out of a cannon or left to dry out in a ditch somewhere. It's not your day to watch it, because the dead don't care.

Ταδε 'εφη, Κevin Lynch. Τι να προσθέσω εγώ τώρα; Τίποτα...

saturday night

2005-10-08T23:01:00.000+02:00

Κάνει λίγο κρυο και κύρια πηγη της ευτυχίας μου είναι που έστειλα τις εργαζόμενες συγκατοικους έξω, να διασκεδάσουν λιγάκι. Το Σάββατο βράδυ, είναι νομίζω μια από τις πιο φορτισμένες νοηματικά και συμβολικά στιγμες της ζωής ενός ανθρώπου, ιδιαίτερα κατα τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας. Αργότερα, ίσως το νοηματικό βάρος να μετατοπίζεται στη Δευτέρα το πρωί. Εγώ, λοιπόν, σήμερα, ξέμεινα έδω, κι ας είναι Σάββατο βράδυ. Δε με ενοχλεί καθόλου, έτσι κι αλλιώς, για μένα, τα τελευταία δέκα χρόνια είναι κάθε μέρα Κυριακή. Νιώθω σαν εντεκαχρονο που βγήκαν οι γονεις του το βράδυ και το αφησαν μόνο του στο σπίτι και μάλιστα του ανέθεσαν να προσέχει και μικρ'οτερο αδερφάκι/πειραματόζωο. Άσε που τρέμω τη στιγμή που θα ακούσω τα κλειδιά στην πορτα... Μήπως με έχει κουράσει η συγκατοίκηση;

paul eluard

2005-10-05T13:07:00.000+02:00

Η γη, είναι μπλε, σαν πορτοκάλι.

x

2005-10-05T10:18:00.000+02:00

Ειμαι καπως εκνευρισμενη που τελευταια δεν ανεβαινουν οι εικονες...

ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

2005-10-04T13:06:00.000+02:00

Χθες ειχα μια διωρθωση για τα νεκροταφεία μου και είμαι λιγο στενοχωρημενη. Η δασκαλα μου μου ειπε πως το θεμα είναι κάπως..... ψωφιο... Ε, ναι λοιπον, πιο ψωφιο αδυνατον. Η αληθεια είναι πως κι εγω το τυπωσα και το πηρα να του ριξω μια ματια πριν κοιμηθω, ε και ουτε ματια δεν προλαβα... Κριμα... Η κυρια μου προτεινε να κανω ζωγραφιες για να αποσπασω τον αναγνωστη, ελεος... Αν είναι έτσι του πηγαινω κατευθείαν το τελευταίο τευχος του αστεριξ. Μου είπε επίσης, βρες και έναν πιο ψαγμενοκουλτουριαρικο τιτλο, πχ: Η τομη της μνημης.

Τόση ταφόπλακα, τόσο κυπαρίσι και τωρα τιποτα...

Αυτά.

Ελπιζω να προλαβω να το αναστησησω γιατι ο χρονος πιεζει ασφηκτικα..

ο δικός μου μυστικός κήπος

2005-10-02T22:43:00.000+02:00

Αν και περάσα ενα κάπως αγχωτικό σαββατοκυριακο, θα προσπαθήσω να είμαι ενθουσιώδης... Όπως και να έχει το πράγμα, είμαι κάπως λυτρωτικό να αναγνωρίζεται η δουλεία σου και είναι γλυκιά η στιγμή της επιβράβευσης... Eνταξει, η παραπληροφορηση ειναι γεγονος και το κατακαημενο μου ονομα το κατασκοτωσαν, αλλα καλυτερα απο μια αποψη, διατηρω και την ανωνυμια μου...
Προκειται για ενα κλειστο χωρο, 10 επι 5 περιπου. Βρισκεται στο μοναστηρι του Αγιου Λαυρεντιου στην Παντουλα, Ιταλια. Η πορτα προσβασης απο το εξωτερικο του κτιριου ειναι καινουργια και στην προταση μας αναιρειται. Λειτουργει μονο ως παράθυρο.
Η προσβαση διακοπτεται απο μια επιφανεια νερου και μια ανισοσταθμια 60 εκ, επιτρεποντας τον επισκεπτη να δει στον καθρεφτη απεναντι του μια εικονα. Η εικονα ειναι, κατα το μισο, η διαμορφωση του εσωτερικου τοιχου (γλαστρες με σιταρι στον τοιχο) και κατα το αλλο μισο η εικονα του γειτονικου χωριου, που βρισκεται στην πλατη του θεατη... Ειναι ενα οπτικο παιχνιδι. Το θεωρητικο υποβαθρο υπαρχει και διατειθεται κατα παραγγελια, δε θα πλατιασω. Φοβαμαι καταντω κουραστικη...

hasta la victoria, siempre

2005-09-28T13:16:00.000+02:00

Έλειψα 10 μέρες και ήρθαν τα πάνω, κάτω. Γάμοι, βαφτήσια, ελληνικοί θρίαμβοι, είμαι λίγο χαμένη, αλλά σιγά, σιγά θα επανέλθω. Αργησα λίγο, αλλά επεστρεψα νικήτρια. Έμεινα και μια μέρα παραπάνω για τις συνεντευξεις (μάταια, κανένας δεν ενδιαφέρθηκα για μένα, εγώ πάντως το χρέος μου το έκανα). Καλή η νίκη, αλλά προυποθέτει σφάξιμο με τις συνεργατιδες και 48ωρο ξενύχτι, αλοίμονο, πως θα γίνει δουλειά αν δε χυθει και λίγο αίμα; Κατά τα άλλα χαρηκα, πηρα ένα βραβειο, ευχαριστησα δημοσια τη μαμα μου, το μπαμπα μου, τη γιαγια μου, τις φιλες μου, τη θεια μου τη Λολα, έφαγα του σκασμού. Ξερουν απο φαι στη νοτια Ιταλια και έφυγα ευτυχισμένη, μέτα από πεντάωρη καθυστέρηση... Δεν ξέρω τι λείπει, πάντως κάτι λείπει. Δεν είναι και περίεργο. Παίρνω, πανευτυχής τη μαμά μου και μου λέει, μπράβο παιδί μου, γραψ’το στο βιογραφικό σου. Τι ξενέρωτη που είσαι ρε μαμά, πως φαίνεται πως έζησες στα σιξτις, τουτ, τουτ, θύμωσε και μου το κλεισε. Σε 30 δευτερόλεπτα ξαναχτυπαει. Με πήρε μετανιωμένη, σκεφτομαι. Φευ. Γιαγια: Μπραβο παιδί μου. Και πόσα σας δίνουν; Ε, δεν είναι δυνατον. Τωρα θα το κλείσω εγώ. Καλά, γιαγιά, φαινεται πως πέρασες κατοχή, μετά λενε πως είναι τσιγγουνηδες οι Καταλανοί.
Καλά, αναρωτιέμαι. Δεν επαρκεί απλώς, το ότι ειμαι χαρούμενη; Πες κάτι άλλο. Οτιδήποτε. Τι φάγατε για παράδειγμα. Προς τι τόση ματαιότης;

matera

2005-09-27T11:42:00.000+02:00

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

2005-09-13T12:57:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν το έχετε κι εσείς παρατηρήσει, αλλα ο (κατά τα άλλα θαυμάσιος) μήνας Σεπτέμβριος, δεν ευνοεί την αστεροέσσα. Τελευταία μάλιστα έχει πολλά δεινά να αντιμετωπίσει...

Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ

2005-09-12T12:05:00.000+02:00

Δε θελει και πολυ να παρασυρθεις από τo ηρωικό κλίμα των ημερών.

11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

2005-09-11T20:59:00.000+02:00

Σήμερα ε'ιναι η εθνική γιορτή της Καταλονίας. Γιορταζεται η επετειος της ήττας από τα ισπανικά στρατευματα.

ΟΙΚΟΠΕΔΑ ΜΕ ΘΕΑ

2005-09-09T17:14:00.000+02:00

Ενα (ακομα) απο τα πλεονεκτηματα του να ζει κανεις στην ανατολικη Ιβηρικη, ειναι το κοστος κατοικιας. Αν, μαλιστα εχει και την παραλογη απαιτηση να ζει, πχ, στη Βαρκελωνη, που ειναι και καπως μοδατη, αυτο του το βιτσιο θα του στοιχισει ως και 8000 ευρω το τετραγωνικο , μιλαμε για διαμερισμα, και οχι, οι μισθοι δεν ειναι αναλογοι, καμια σχεση. Το κρατος δειχνει ευαισθησια και στεκεται κοντα στον πολιτη, γιατι αναγνωριζει, πως η κατοικια ειναι αναγκη και οχι πολυτελεια (!), Ετσι, για να μην υπαρχουν παραπονα, ξεκινησε μια ενδιαφερουσα προσπαθεια. Πληρωσε μερικους επωνυμους αρχιτεκτονες, να προτεινουν διαρυθμισεις για χωρους κατοικιας με επιφανεια 30 τετραγωνικα μετρα. Υπαρχουν 6 προτασεις, οι οποιες παρουσιαστηκαν το καλοκαιρι στη διεθνη εκθεση construmat, για καθε γουστο. Στην καθομιλουμενη, λεγεται minipiso (μινι-διαμερισμα). Νεες αναγκες, η χρυσο κλουβι;

ΜΙΑ, Η ΑΛΛΗ part 2 (η, υπαρχει θεος)

2005-09-07T00:48:00.000+02:00

Ηταν μια φορα ενα ηλιθιο κοριτσακι. Ζουσε μονο του, χωρις τη μαμα του και το μπαμπα του, πηγαινε ομως, τα καλοκαιρια, και περνουσε ηρεμα μερικες μερες μαζι τους (και πολυ καλα εκανε, γιατι αποδειχτηκαν καλο κονε). Δεν ειχε ομως το λιγοστο μυαλο του, μεσα στο κεφαλι του και, την τελευταια φορα, ξεχασε τα ασπρα του παπουτσια στο σπιτι της μαμας του και του μπαμπα του (που ηταν στου διαολου τη μανα). Τι να κανει το κοριτσακι, τηλεφωνησε απελπισμενο στη μαμα του, μηπως και μπορουσε να το βοηθησει. Πραγματι, η μαμα του αποδειχτηκε καλη νεραιδα και οχι μονο σκεφτηκε να του τα πακετωσει και να τα στειλει με τα ΕΛΤΑ (πραγμα τουλαχιστον αδυνατον λογω ωραριου), αλλα, επισης το πληροφορησε πως ειχε ξεχασει και το ομορφο, ασορτι (ολο και με κατι πηγαινε ασορτι), κιτρινο του δαχτυλιδι.

Συμφωνησαν πως θα εμπαιναν στο ιδιο πακετο. Η καλη μαμα αγορασε ενα κουτι, εβαλε μεσα τα παπουτσια, αφου πρωτα τα στουμπωσε, με στοργη, με χαρτοπετσετες για να μη στραπατσαριστουν (ημαρτον). Θεωρησε μαλιστα ωραια ιδεα (αλοιμονο, ειχε να μοιασει το κοριτσακι), στις ιδιες χαρτοπετσετες να τυλιξει το το ομορφο, ασορτι (ολο και με κατι πηγαινε ασορτι), κιτρινο δαχτυλιδι. Περασαν μερικες μερες (ΕΛΤΑ λεμε). Το κοριτσακι βρισκει στο γραμματοκιβωτιο μια ειδοποιηση. Καταχαρουμενο παει στο ταχυδρομειο, οπου παραλαμβανει ενα πακετο. Γυριζει στο σπιτι του. Τρεμοντας απο συγκινηση το ανοιγει και, ω, τι χαρα, τα ασπρα του παπουτσια (περιττο να πουμε που ειχαν καταληξει οι χαρτοπετσετες μαζι με το περιεχομενο τους, περιττο επισης να πουμε πως το σχολιο σχετικα με κιτρινο ασορτι δαχτυλιδι ειχε οριστικα σβηστει απο το σκληρο, δε νομιζω να μας διαβαζει κανενα ηλιθιο κοριτσακι, αυτο γραφει).

Περασαν 5 λεπτα.

Ντριν ντριν, το τηλεφωνο, οχι το κουδουνι , οχι το τηλεφωνο... Ηταν η καλη μαμα που, εντελως συμπτωματικα (ο θεος, απο οτι φαινεται αγαπαει τα κοριτσακια, οσο ηλιθια κι αν ειναι), πληροφορησε το κοριτσακι για το περιεχομενο της χαρτοπετσετας, η χαρτοπετσετα εντοπιστηκε, ανοιχτηκε με ευκολια και ζησαν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα.

Οπως θα ελεγε και ο (μεγαλος) Μπρους Γουιλις:

An old man dies, a young woman lives. Fair deal…

ΜΙΑ, Η ΑΛΛΗ part 1

2005-09-07T00:29:00.000+02:00

Ηταν μια φορα ενα ηλιθιο κοριτσακι. Ζουσε μονο του, χωρις τη μαμα του και το μπαμπα του, να το προφυλασσουν απο κακοτοπιες. Ενα ωραιο, ανοιξιατικο πρωινο Κυριακης, φορεσε το καλο του ροζ φορεμα, τα ασπρα του παπουτσια και το ομορφο, ασορτι ροζ του δαχτυλιδι. Παραλληλα, κι επειδη η καλη νοικοκυρα ειναι δουλα και κυρα, κοτσαρε στο χερι και μια ωραια σφιχτοδεμενη σκουπιδοσακουλα και κατεβηκε στο δρομο ανυποψιαστο. Δεν προσεξε ομως και την κοτσαρε στο ιδιο χερι με το ομορφο, ασορτι ροζ του δαχτυλιδι.

Η συνεχεια ειναι προφανης. Πηγε, το ζωον να πεταξει τη σακουλα, μπλεχτηκε το δαχτυλιδι στο κορδονι και βρεθηκε στο, δυο μετρων βαθους, καδο (το δαχτυλιδι, και η σακουλα, εξαλλου). Εγινε μεγαλο πατιρντι γιατι, προφανως, το κοριτσακι, ουτε κατα διανοια, σκεφτηκε να αποπειραθει να χωθει το ιδιο στον καδο, εμπιστευτηκε τον καλο γειτονα, Μαγκαιβερ, που ασχοληθηκε ο ανθρωπος, αδυνατον ομως να αποδοσουν καρπους οι ερευνες του (αποτυγχανει βρε ποτε ο Μαγκαιβερ;). Τι να γινει, απολογηθηκε συντετριμμενος και το κοριτσακι απομακρυνθηκε θλιμμενο και χωρις το ομορφο, ασορτι ροζ του δαχτυλιδι (ουτε και τη σακουλα εξαλλου).

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 39

2005-09-07T00:23:00.000+02:00

Σας συμβαινει να λετε «μια κοπελα», αναφερομενοι σε ενα ολο και μεγαλυτερο ηλικιακα ατομο; Βγαινω σημερα χαρωπη, χαρωπη απο το γραφειο. Με ρωταει η θυρωρος: «Εισαι η τελευταια;» (τετοια εργατικοτης) Κι απαντω ακομα χαρωποτερη «Οχι, ειναι ακομα μια κοπελα» (σσ 43 ετων, η κοπελα). Το ρωταω γιατι, αντιθετα με ο,τι ως τωρα πιστευα, φαινεται πως δεν την ελεγχω την ξενη γλωσσα. Κι αυτο, γιατι «η κοπελα» πριν δεκα χρονια θα ηταν μια κυρια, για να μην πω γιαγια...

κιτ, μον αμουρ

2005-09-04T22:58:00.000+02:00

bcn

2005-09-03T21:39:00.000+02:00

Στα πονηματα μου, κατα κανονα, γκρινιαζω για τη (νεα) πολη μου, τη Βαρκελωνη. Αυτο που θελω να πω πρωτα απο ολα ειναι πως τη συμπαθω, δεν εχω κανενα προβλημα, ουτε με τους ανθρωπους, ουτε με την τοπικη γλωσσα που κατα κορον χρησιμοποιειται, ουτε με τιποτα, τουναντιον. Το λεω γιατι, αν δε μ' αρεσει, το λογικο ειναι να τα μαζεψω να φυγω και να παω απο εκει που 'ρθα, και τοσο που γκρινιαζω ακουγεται σα να μη μ' αρεσει. Αυτο δεν ειναι αληθεια. Υπαρχουν ομως πραγματα που με ενοχλουν αφορητα, οπως και πολλους αλλους κατοικους εξαλλου, και θα τα πω, γιατι, συν τοις αλλοις, ειμαι homesick.

(νεο θαψιμμο under construction)

?

2005-09-01T18:50:00.000+02:00

Τι καλος....

mango

2005-09-01T11:11:00.000+02:00

Καλοι μου φιλοι, σημερα θα μοιραστω μαζι σας ακομα ενα μυστικο...

Αναγνωριζετε αυτο το φρουτο;

Μπορειτε απλα, να το ξεφλουδισετε και να το φατε (θαυμασιο), η μπορειτε να του κανετε το εξης βασανιστηριο:

Μανγκο με Ρουμι (μπαμπαδες μια αλλη φορα, ισως)

Υλικα (για ενα ονειρο)
2 μεζουρες μαυρο ρουμι (δωστε βαση στο μαυρο, εχει σημασια, οχι classic bacardi κι εξω απ’ την πορτα)
2 ωριμα μανγκο, ενα για καθε μεζουρα.
4 κουταλιες ζαχαρη (καστανη καλυτερα, αλλα και η λευκη, νορμαλ την κανει τη δουλεια της, μια χαρα, εγω παντα με τετοια πορευομαι, κι ας κανω τη γκουρμεδιαρα)
0,5 λεμονι στιμμενο

Εκτελεση εν ψυχρω
Ξεφλουδιζετε τα μανγκο και τα κοβετε σε λεπτες φετες, στυλ καρπατσιο (αν σας ειναι αγνωστη η λεξη καρπατσιο, απλα αγνοειστε τη, αρκεστειτε στο «λεπτες φετες», ειναι το ιδιο πραγμα ακριβως). Το εναποθετουμε σε ρηχο σκευος. Στη συνεχεια, περιχυνετε με λεμονι. Πασπαλιζετε με τη ζαχαρη. Ανακατευετε απαλα, για να μη γινει νιανια, με απωτερο στοχο να παει παντου και να ψιλοδιαλυθει η ζαχαρη, οχι να κανει κριτς, κριτς. Μετα προσθετουμε τελετουργικα το αλκοολουχο ποτο. Καλυπτουμε με πλαστικη διαφανη μεμβρανη (sanitas wrap, γκριζα διαφημιση). Το βαζουμε στο ψυγειο να ξεκουραστει στη δροσουλα. Σε δυο ωρες ειναι ετοιμο για καταναλωση. Εαν ειστε νεοτεροι των 13, η ακολουθειτε ψυχιατρικη αγωγη, με ρεγουλα, το ρουμι ειναι 37.5% και, σε συνδυασμο με τη ζαχαρη, ισως σας βαρεσει αλυπητα. Εσεις ξερετε.

Αυτα προς το παρον.

miralles

2005-08-31T13:45:00.000+02:00

Μετα απο εποικοδομητικα σχολια , αποφασισα να δωσω μερικες επεξηγησεις για τον Enric Miralles, just for the record.

Αυτα τα minimal αντικειμενα ειναι στεγαστρα με φωτιστικο. (Avenida Icaria, Βαρκελωνη)

Μπραβο. Εδω τα πηγαμε σαφως καλυτερα (στεγαστρο στο Mercat de santa Caterina, Βαρκελωνη). Αλλα να βρε παιδι μου, μηπως, λεω μηπως, της πεφτει κομματακι μπολικο αυτο το στεγαστρακι της αγορας;

Φλυαρια;;; (Parc Diagonal mar, Βαρκελωνη) Σε μερικα πραγματα, το μεγεθος μετραει... (Parc Diagonal mar, Βαρκελωνη)

Εδω πια αισθανομαι κι εγω λιγο πιο ειδικη... (νεκροταφειο, Igualada) Να χαιρεσαι να πεθανεις. κριμα να μην ειναι σε θεση ο δημιουργος να μας διηγηθει την προσωπικη του εμπειρια.

Θελω επισης να πω πως δεν αισθανομαι ασχημα. Αν πραγματικα ηθελα να θαψω το μακαριτη (αν και στην προκειμενη περιπτωση με προλαβαν αλλοι), θα εδειχνα το Parc dels colors (Mollet del Valles), οπου μιλαμε hardcore καταστασεις. Εξαλλου οι φωτο κολακευουν την (ακομα πιο) σκληρη πραγματικοτητα...

ταφος...

2005-08-30T15:51:00.000+02:00

Here lie I by the chancel door;
They put me here because I was poor.
The further in, the more you pay,
But here lie I as snug as they.

(ταφοπετρα στο Devon)

Η διπλωματικη μου εχει ως θεμα την ταφη, το θανατο και τα νεκροταφεια. Ενα θεμα πιο διασκεδαστικο απο οσο φανταζεται κανεις αμεσα.
Και ναι. Δε θα ντραπω να το πω. Μισω το Miralles. Ειναι σπαταλος και υπερφιαλος. Ας ειναι ελαφρυ το χωμα που το σκεπαζει...

Salvador part 1

2005-08-30T13:21:00.000+02:00

Η ταινια λεγεται Salvador και, προσεχως, θα βγει στις αιθουσες...

Πραγματι, ο Salvador δεν ειναι και κουκλος, γι’ αυτο ομως και λεγεται Salvador και οχι Ζιζελ (το σχολιο ειναι αδιαφορο για την εκβαση της ιστοριας).

Σαββατο, 19:00: Ντριν ντριν, το κουδουνι, οχι το τηλεφωνο, οχι το κουδουνι... Σε απταιστα καταλανικα καλουμαστε να απαντησουμε στην εξης ερωτηση-παγιδα: "Εχετε παρκρισμενο συγχρονο οχημα σε εμφανες σημειο του δρομου;" Κατι σκαμπαζω απο τη γλωσσα αλλα, για παν ενδεχομενο, καλω ψυχραιμα τον ιθαγενη. Αλοιμονο, για κατι τετοιες καταστασεις ειναι που χρειαζεται ο αντρας στο σπιτι.

Εχει ως θεμα τη ζωη του αναρχικου Salvador Puig Antic, http://www.esfazil.com/kaos/noticia.php?id_noticia=10726 (ισπανικα, καταλανικα), ο τελευταιος κρατουμενος που εκτελεστηκε στην Ισπανια, επι Φρανκο. Αναρχικος στην ιδεολογια, η αληθεια ειναι, οπως ο υποψιασμενος αμεσως αντιλαμβανεται, πως ο Salvador, επεφτε κομματακι αταιριαστος στο ολοκληρωτικο καθεστως της εποχης. Ετσι, κι ενω, οπως ηθισται να συμβαινει σε αυτες τις περιπτωσεις, δεν ειχε κανει και τιποτα, μια μερα τον πιασανε τον φυλακισανε και τελικα, ουτε λιγο, ουτε πολυ, τον εκτελεσανε. Τον επιασε η αστυνομια, γιατι, λεει, δυο χρονια πριν, μια νυχτα χωρις φεγγαρι, με ομιχλη πυροβολισε και τραυματισε εναν αστυνομικο, κατα αλλους δεν τον πετυχε, αυτος που πυροβολησε, λεμε τωρα. Κατα τα φαινομενα ο Salvador, ειναι το συνηθες θυμα.

Ειμαι συγκινημενη γιατι ολα αυτα, κυριολεκτικα, συνεβησαν εξω απο την πορτα μου...εξω απο τη πορτα μου... Στη γωνια του δρομου. Στα 15 μετρα. Χαλαλι βρε τα 750 ευρω που δινω για αυτο το ερειπιο, τοση ιστορικη σημασια εχει. Τι κι αν η βρυση στο νεροχυτη δουλευει, η μηπως οχι. Τι κι αν η μπανιερα μετατρεπεται σε πισινα μετα τα πρωτα 17 δευτερολεπτα πλυσης (το εχω χρονομετρησει). Εχει αλλα προτερηματα. Τα αξιζει τα λεφτα του... Οι κακες γλωσσες σπευσανε μαλιστα να διαδωσουν πως ο μπακαλης ηταν αυτος που εβαλε τρικλοποδια στο Salvador, αληθεια λεω.

Ολα αυτα, κατα βαθος, εχουν ενδιαφερον. Καπως ετσι μαθαινει κανεις πως στην Καταλονια (η ευρυτερη γεωγραφικη περιοχη της οποιας πρωτευουσα ειναι η Βαρκελωνη, ισως καποιος να μην το ξερει), ο κομμουνισμος ποτε, μα ποτε δεν ευδοκιμησε. Πριν τον εμφυλιο, οι πιο προοδευτικοι, πολιτικα, επιναν νερο στο ονομα του Μπακουνιν κι αυτον το Λενιν ποτε δεν τον πηραν με καλο ματι. Απογονος και ομοιδεατης αυτων, ο Salvador Puig Antic, πληρωσε με τη ζωη του το «βιτσιο» του και, κατι μου λεει, πως μαλλον αδιαφορο του ειναι που, με χρηματοδοτηση, μεταξυ αλλων, της αυτονομης καταλανικης κυβερνησης, ο βιος και η πολιτεια του θα γινουν κοινος γνωστικος τοπος.

Ισως πρεπει τωρα να αναφερω, επισης, πως αυτο που εμεις οι αδαεις αλλοδαποι αβασανιστα αποκαλουμε «Ισπανια», τοσο απλα, ειναι η συναθροιση, για να μην πω η απλη απαριθμιση, 17 αυτονομιων, που λειτουργουν, με καποιες παραλλαγες, οπως οι ΗΠΑ.

Η ιστορια δεν εχει καμια πρωτοτυπια. Ειναι τελειως μπαναλ ολα τα συστατικα της, εκτος, ισως, απο την τρικλοποδια. Δυο οψεις του ιδιου νομισματος. Ο ελεινος δικτατωρ εκτελει αθωους ιδεολογους. Οι κακοι μπατσοι και ο, απο μηχανης θεος, σε αυτη την περιπτωση, χαφιες. Ο ρομαντικος, πλην ομως, αδικημενος και κατατρεγμενος, αναρχικος που αμαρτησε για την ιδεολογια του και οραματιστηκε εναν καλυτερο κοσμο. Η καλη συγχρονη κυβερνηση που σπευδει να αποκαταστησει τη μνημη του. Να επανορθωσει, εστω και αργα, αυτη τη φρικτη αδικια. Να μας ενημερωσει για την υπαρξη ενος (ακομα) νεκρου ηρωα. Ολα αυτα, για τις καλες προθεσεις της ταινιας, δηλαδη, τα μαθαμε απο την παραγωγη, οταν με εγγραφη ανακοινωση προς ολους τους γειτονες, μας ενημερωσε πως η ζωη μας θα βγει λιγακι απο το συνιθισμενο της ρυθμο για μερικες μερες. Και να, εγω, δε θελω να πω τιποτα αλλο. Μονο πως πληττω λιγο στη σκεψη. Στη σκεψη πως αυτη ειναι η προβληματικη της ταινιας εννοω, οχι που θα βγω απο το ρυθμο μου. Σιγα το ρυθμο. Μαστερ κανω. Δεν αλλαζω τον κοσμο εγω...

(συνεχιζεται...)

Salvador part 2

2005-08-30T00:29:00.000+02:00

Σαββατο, 19:00: Αχ Salvador... Δεν ειχες τιποτα καλυτερο να κανεις Σαββατο απογευμα; Aντε να κατεβαινω 100 σκαλοπατια (συν 100 της ανοδου, 200) για να μετακινησω τη βεσπα, τι θελανε και αυτοι και την εκσυγχρονισανε. "Nα σου πεταξω τα κλειδια;" Για ανελκυστηρα ουτε λογος, πρωτη φορα βιωσα την εμπειρια να σφαζοναι οι γειτονοι, ποιος θα πρωτομεινει στον ημιωροφο... Anyway, προεχει η ιστορια και η πιστη της αποδοση.

Η δε τεχνη, ακομα πιο πρωτη. Εγκλειστη 72 ωρες μαζι και συσσωμο το οικοδομικο τετραγωνο, να παιρνουμε αδεια απο το σκηνοθετη για να παμε τουαλετα, για οποιαδηποτε μας κινηση που μπορουσε να διαταραξει στο ελαχιστο την κοσμοσυμπαντικη ισορροπια της ευρυτερης γεωγραφικης ζωνης. Οχι να βγαλουμε τα σκουπιδια, να ανακυκλωσουμε βρε παιδακι μου, σε τελικη αναλυση αυτος ο ερμος ο Salvador, για καποια ιδανικα πεθανε ο ανθρωπος. Ουτε να παμε μεχρι το κουτι της εισοδου να παρουμε την αλληλογραφια μας. Μη μας κοψουν το νερο, το ρευμα ας παει στο διαολο. Ναι, τετοιο δραμα... Καμουφλαρισμενη με την παραλλαγη πισω απο το φικο μην τυχον και με παρει η καμερα κι εξω...
Επι 72 ωρες, η γειτονια μεταμφιεσμενη seventies, χυμα τα 2CV και αλλα αναχρονιστικα gadget, χωρια οι διαφημισεις της εποχης, οι αφισες, οι τηλεφωνικοι θαλαμοι, τα γραμματοκιβωτια με την ξορκισμενη ισπανικη σημαια.

Κι εμεις... Μα να μη μας δωσουν κι εμας απο μια καμπανα κοτλε (αυγουστο μηνα), να ξαμοληθουμε χαρουμενα και να συμμετεχουμε σε αυτη τη συλλογικη προσπαθεια...Τετοιο τζερτζελο εξω απο την πορτα μου και να μην μπορω ουτε τα 15 λεπτα της δημοσιοτητας που μου αναλογουν να διεκδικησω; Χεστηκα καλε μου σκηνοθετη, που επιτρεπεται να καθομαι σιωπηλη στη γωνια να βλεπω πως το κανετε. Ακομα και ενας ασχετος (οχι εγω) μπορει να καταλαβει πως στη Βαρκελωνη το πιο ευκολο πραγμα ειναι να σπουδασεις κινηματογραφο, πιο απλο απο το να πας στο ζουπερμαρκετ. Οοοοχι. Δε θα σου δωσω καμια σημασια. Για να μαθεις εσυ. Και μετα θα ανεβασω πρωτη ον λαιν, αμονταριστα πλανα (τετοια αποκλειστικοτητα)

menorca

2005-08-29T15:43:00.000+02:00

cine, Ο Τσαρλυ και το εργοστασιο της σοκολατας και αλλες αποψεις

2005-08-29T11:53:00.000+02:00

Ενα αλλο ζητημα που θα ηθελα να πραγματευτω σημερα που βαριεμαι (παλι) να πιασω την κατακαημενη τη διπλωματικη μου, ειναι ο κινηματογραφος (να και μια φορα που καλυτερα να μην μπαινουν τονοι, να διαβαζει ο,τι θελει ο καθενας). Ο τοπος μονιμης κατοικιας μου βρισκεται στην αλλοδαπη κι ετσι ειδα αυτη την ταινια που υποθετω θα μεταφραζεται ετσι "Ο Τσαρλυ και το εργοστασιο της σοκολατας".Παιζει ο Johnny Depp, του οποιου πιστη φαν κατορθωσα να παραμεινω απο την εποχη του 21 jumpstreet, παρα τον ξεριζωμο μου και λοιπα δραματα.

Η ταινια εμπιπτει στα κινηματογραφικα παραμυθια και ειμαι πολυ χαρουμενη που την ειδα, γιατι καιρο ειχα να δω κατι τοσο χαρωπο και φρεσκο και αισιοδοξο. Καλο και το σινσιτι, και πολυ καλο μαλιστα http://tekmirio.blogspot.com/2005/07/sin-city.html, αλλα λιγο το πριονισμα του κεβιν, λιγο ο λυκος που τον ξεκοκαλισε, λιγο ο Bruce αιωρουμενος στο κλουβι του αδικημενος και ηλικιωμενος, ειχα κι εγω την ορεξη για κατι πιο αναλαφρο, πιο ευπεπτο, πιο χαζοχαρουμενο ρε αδερφε. Και το βρηκα σε αυτη την ταινια, την οποια και συνιστω.

Ο Τσαρλυ ειναι ενα μικρο και φτωχο αγορακι, που η τυχη του χαμογελασε για τα καλα. Παροτι τρωει τρεις σοκολατες το χρονο, μαξιμουμ, πετυχε ενα απο τα πεντε χρυσα εισητηρια, που του επιτρεπει να επιστεφθει, μαζι με αλλα τεσσερα, πιο κακομαθημενα παιδακια, το εργοστασιο του willy wonka. Κι οχι μονο αυτο. Ο Τσαρλυ ειναι ο πιο τυχερος απο τους πεντε, με αποτελεσμα να γινει και ο κληρονομος του willy wonka.

Διαβαινουμε με τη συνοδεια των κηδεμονων μας τη μεγαλη καγκελοπορτα. κατι σαν τον καθρεφτη στη "Αλικη στη χωρα των θαυματων", οχι στο τοσο ψαγμενο ομως. Η επισκεψη στο εργοστασιο γινεται η αφορμη να γνωρισουμε καλυτερα και τους δυο ηρωες, καθως και να εχουμε μια μεταμοντερνα αποψη σχετικα με τη βιομηχανικη παραγωγη σοκολατας και ζαχαρωτων. Μια χαρουμενη μικροκοινωνια, με κατοικους τους λιλιπουτειους ουμπα λουμπα. Τα εχει ολα. Κλαδο ερευνας, νοσοκομειο, ψυχοθεραπεια, που λεμε "ο εργοδοτης διπλα στον εργαζομενο". Μιλαμε για κοινωνικη προνοια, οχι αστεια. Παραλληλα το τοπιο ειδυλλιακο. Λιγο το ποταμι απο ρευστη σοκολατα, λιγο ο καταρρακτης, λιγο που ολα ειναι λαχταριστα και φαγωσιμα, λιγο οι ουμπα λουμπα, θυμηθηκα την ευτυχισμενη εποχη των στρουμφακιων και μου ανοιξε και η ορεξη, ανιχνευεται, δηλαδη μια γλυκια νοσταλγια.

Ο Johnny Depp, με αξεπεραστο καρεδακι, ειναι ο ιδιορρυθμος willy wonka, επιχειρηματιας και ξεναγος, που καταφερνει να συμφιλιωθει με το μακρινο παρελθον και να αποκτησει ενα φιλο και συνεργατη. Τα πραγματα καμια φορα ειναι πιο απλα απο οσο φανταζομαστε. Οι ουμπα λουμπα, εργατες και κατοικοι του εργοστασιου, προσφερουν ολες τους τις υπηρεσιες για λιγους κοκκους κακαο και ειναι και πανευτυχεις (οχι σαν κατι αλλους που σιχτιριζουν τα αφεντικα τους, επειδη εχουν τους λογους τους). Ειναι πανομοιοτυποι στη μουρη (κομμουνιστικος υπαινιγμος;, μπα, δε νομιζω)και προσφερουν παντος ειδους υπηρεσιες, συμπεριλαμβανομενης και ψυχολογικης υποστηριξης (ναι, εδω ο ανισσοροπος ειναι ο εργοδοτης, δεν ειναι ο χ εργαζομενος που υποστηριζει πως ο βασικος μισθος, σσ 650 ευρω, τον υποχρεωνει να ζει με τους γονεις του ως τα βαθια γεραματα).

Το βασικοτερο προσον της ταινιας ειναι οτι σου δινει την αισθηση πως μαζευτηκαν ολοι ενα απογευμα και τη γυρισαν, ειναι πολυ φρεσκια και ξεκουραστη, με ενα σωρο συντομα σουρεαλ σχολια, που της δινουν προσωπικοτητα και στυλ.

Αξιοσημειωτο ειναι επισης οτι ο willy wonka καταφερνει να πετυχει στο χωρο της ζαχαροπλαστικης παρα τις αντιρρησεις του οικογενειακου του περιβαλλοντος. Ο οδοντιατρος πατερας του απαγορευε την καταναλωση ζαχαρης, χωρια που του ειχε στησει και μια σκαλωσια της βιοσωλ στη μουρη. (ορθοδοντικη, ναι, τωρα το λενε smile design). Κριμα να μην εχω δει την ταινια 10 χρονια πριν, οταν η μαμα μου δεν καταφερνε να συγρατησει τα δακρυα χαρας που της προκαλουσε η εισοδος μου στο μετσοβιο... Αχ μαμα, αν ηξερες που εμπλεκες...

Βαθμολογια 8 στα 10. Πολυ καλα δηλαδη, αν και πολυ φοβαμαι πως τελευταια ειμαι επικινδυνα επιεικης...7 παντως σ ι γ ο υ ρ α, αυστηρα, αυστηρα.

Tip: προκαλει και υποτυπωδεις προβληματισμους. Εμενα αραγε το παιδακι μου θα αγαπαει τη μαμα του και το μπαμπα του οπως ο Τσαρλυ και θα ειναι αξιο οπως ο willy wonka, η θα ειναι μαλακισμενο σαν τη Βερουκα (και θα πρεπει και να προβληματιζεται και για την τιμη της ντοματας απο πανω, γιατι, κακα τα ψεματα, το πονυ, δυσκολα θα το αποκτησει...)

kolokithopita

2005-08-29T10:21:00.000+02:00

Αισθ'ανομαι μια αμηχαν'ια, αν και ε'ιμαι πεπεισμενη πως εχω πολλ'α να προσφ'ερω,γιατ'ι;το αλλοδαπ'ο μου πληκτρολογιο αρνειται να βαλει τονους, βαζει μονο τ`ονους , δυσκολευοντας ακομα περισσοτερο τη ζωη μου... Θα γραψω μια συνταγ'η. Για αρχ'η. Για να σας κερ'ασω και κ'ατι(φτιαξ' το μονος σου). Ελπιζω να ειναι η συνταγ'η της επιτυχ'ιας...

κολοκυθοπιτα

υλικα (οικοδομων)
2 κολοκυθια ψιλοκομμενα
1 γιαουρτι στραγγιστο
2 αβγα
50γρ γαλα
1 ετοιμο φυλλο βεργας (που να ανοιγεις τωρα;)
3 φρεσκα κρεμμυδακια ψιλοκομμενα
1 ματσακι μεντα 'η δυοσμο ψιλοκομμενο
λαδι ελιας εξτρα παρθενο (τιποτα λιγοτερο)
80 γρ τυρι της αρεσκειας μας, πχ κεφαλογραβιερα
αλατι, πιπερι

εκτελεση (εν θερμω)
Αλειφουμε ενα ταψι με λαδι και ξαπλωνουμε, ανασκελα, το μανακριβο φυλλο βεργας. Δεν το κακομαθαινουμε δινοντας του περισσοτερη σημασια επι του παροντος. Κατοπιν παιρνουμε ενα μεγαλο (και σιγουρο) τηγανι. Ριχνοθμε λιγο λαδι και το καιμε με υπομονη. Ριχνουμε πρωτα το κρεμμυδι, χαμηλωνουμε τη φωτια και κατοπιν προσθετουμε τα κολοκυθακια, τα αλατιζουμε, τα σκεπαζουμε και περιμενουμε υπομονετικα να μαλακωσουν, ανακατευοντας που και που. Οταν πια μαλακωσουν, ειναι ζητημα λεπτων, προσθετουμε το δυοσμο και ανακατευουμε παλι. Σε 3 λεπτα (ουτε λιγοτερο, ουτε περισσοτερο) προσθετουμε τα αβγα χτυπημενα, μαζι και με το γαλα. Ανακατευουμε ζωηρα, κατεβαζουμε απο τη φωτια και προσθετουμε το γιαουρτακι και το τυρι. η γεμιση ειναι ετοιμη. Τη απλςνουμε στοργικα στο φυλλο, σφραγιζουμε και φουρνιζουμε επι 30-40 λεπτα σε προθερμασμενο φουρνο στους 200.

Ελπιζω να επιασε...